Το τέλος του ρομαντισμού στο σύγχρονο ποδόσφαιρο

Ποδόσφαιρο. 1 λέξη 1000 συναισθήματα. Στ’ αλήθεια όμως. Διερωτήθηκε ποτέ κανείς τι σημαίνει «ποδόσφαιρο»; Τι σημαίνει για σένα, για μένα το ποδόσφαιρο; Τι ήταν αυτό που μας έκανε όλους να λατρέψουμε αυτό το άθλημα; Πολλοί λένε ότι το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ. Όχι, δεν είναι ο βασιλιάς των σπορ. Είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Ποδόσφαιρο είναι ηδονή, αγάπη, αδρεναλίνη, αρχές, αξίες, σεβασμός, πειθαρχεία, αλήτικη κουλτούρα, καψούρα, τρόπος ζωής.

Κατά την άποψη του γράφων, υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων για το πώς «βλέπουν» το ποδόσφαιρο. Αυτοί που με λίγα λόγια ψυχαγωγούνται και αυτοί που είναι ολόκληρη η ζωή τους. Στο σύγχρονο κόσμο της εξέλιξης και της παγκοσμιοποίησης δεν θα μπορούσε να λείπει και η μετεξέλιξη του ρομαντικού, αγνού και αληθινού ποδοσφαίρου, στο σύγχρονο και συνάμα σάπιο μοντέρνο ποδόσφαιρο των λεφτών, της κοροϊδίας, των στημένων, μα το χειρότερο απ’όλα στο χάσιμο και το παραμέρισμα των αξιών και των ιδανικών των οπαδών, της ομάδας, των παιχτών και γενικότερα ολόκληρου του οικοδομήματος.

Ο ρομαντισμός δεν υπάρχει πια στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Πάει τελείωσε. Αυτό με λυπεί ιδιαίτερα και συγχρόνως οι σκέψεις και οι αναλογισμοί τείνουν να εκραγούν σαν ατομική βόμβα στο κεφάλι μου. Που χάθηκαν οι παίχτες που έπαιζαν για τη φανέλα; Γιατί δεν υπάρχουν πια; Που πήγε όλος αυτός ο κόσμος που αγαπούσε την ομάδα του παθολογικά και αμετάκλητα; Πού βρίσκονται κρυμμένοι οι άνθρωποι που κάποτε το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να σκοράρουν και να φιλήσουν το έμβλημα στη φανέλα χωρίς καν να πληρώνονται;

Δεν πιστεύω ότι όλος ο κόσμος είναι το ίδιο. Ή τουλάχιστον δεν θέλω να το πιστέψω. Οι Κυριακές μας έχουν χάσει πια το νόημα τους. Η ανυπομονησία και η αγωνία που κάποτε μας διακατείχε ολόκληρη τη βδομάδα χάθηκε. Που πήγε η τρέλα , αυτό το πάθος της αναμονής να ξημερώσει Κυριακή να βρεθείς και πάλι στα τσιμέντα πλάι στην αγαπημένη ομάδα σου, να φωνάξεις, να λυπηθείς, να χαρείς, να ταξιδέψεις. Όλα σε ένα. Το ποδόσφαιρο είναι κάτι το μαγικό.

Το ποδόσφαιρο σε μαθαίνει να αγαπάς, να σέβεσαι και προπάντων όσοι ταυτίζονται μαζί μου, ξέρουν ότι όταν αγαπάς αληθινά την ομάδα σου τότε ξέρεις από ηθική. Η ηθική στις μέρες μας είναι σπάνιο πράγμα. Αυτό στο δίνει όμως το ποδόσφαιρο, το αγνό, το αληθινό. Ξέρεις να αγαπάς και να ταυτίζεσαι στο ρόλο του καλού παιδιού που προστατεύει την ομάδα του και την βοηθά με όλους τους δυνατούς τρόπους.

Κάποτε ένας συγγραφέας έγραψε: «Ερωτεύτηκα το ποδόσφαιρο όπως αργότερα ερωτευόμουν γυναίκες: Ξαφνικά, ανεξήγητα, αβασάνιστα, χωρίς να σκεφτώ το πόνο ή την αναστάτωση που θα μου έφερνε».

Ζώ για τη στιγμή που όταν κάποτε όλα θα επιστρέψουν στη κανονικότητα τους. Γιατί τώρα αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο. Απλά κάνουμε διάλλειμα. Μια μικρή ξεκούραση, από αυτό το ωραίο και ταπεινό που κάποτε υπήρχε. Γιατί πάντα όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Η ελπίδα όμως πεθαίνει πάντα τελευταία. Αυτό έχω μάθει. Όχι, δεν το έχω μάθει μόνος μου. Κι αυτό μου το έχει μάθει το ποδόσφαιρο. Θα μου πείτε τι λες; Το ξέρω.

Είναι δύσκολο και αν το δεις ρεαλιστικά ακατόρθωτο. Δεν πειράζει. Αφήστε με να ονειρευτώ. Μην με ξυπνάτε. Θα με πουν κάποιοι οπισθοδρομικό και κλειστόμυαλο. Θα μου πουν άλλοι ότι έχω μείνει 50 χρόνια πίσω. Δεν πειράζει. Κοιμηθείτε στο δικό σας κόσμο. Εμένα ξυπνήστε με όταν ανακαλυφθεί η μηχανή του χρόνου. Να με επιστρέψει στο παρελθόν και στη κανονικότητα. Εκεί που έμαθα και αγάπησα. Εκεί που ανήκω.

Με αγάπη ο… αθεράπευτα ρομαντικός El Campeon