Τζένοα-Σαμπντόρια: Ένα αλλιώτικο τοπικό ντέρμπι…

Σαν σήμερα, 7 Σεπτεμβρίου 1893 ιδρύεται η ομάδα της Τζένοα. Είναι η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα που δημιουργήθηκε στην Ιταλία, για όσους δεν το γνωρίζουν και αγωνίζεται στο Στάδιο Λουίτζι Φεράρις από το 1911. Μεγάλη παραδοσιακή αντίπαλος της είναι η συντοπίτισσα, Σαμπντόρια που ιδρύθηκε το 1946.

Ο αναμεταξύ τους αγώνας, αποκαλείται Ντέρμπι ντέλλα Λαντέρνα (Ντέρμπι του Φάρου), από το Φάρο τη Γένοβας. Έτσι το Goleador αποφάσισε να κάνει ένα αφιέρωμα όχι απλά στην ομάδα που έχει γενέθλια, αλλά να αναδείξει ένα πολύ ενδιαφέρον κεφάλαιο στο οποίο… «παίζει» στο σενάριο και η μισητή αντίπαλος Σαμπντόρια.

Κατ’ αρχάς, είναι σημαντικό να γνωρίζετε για την Τζένοα, ότι η ομάδα δεν ήταν στο επίπεδο που έχει περιπέσει τώρα. Έχει κατακτήσει 9 φορές το Πρωτάθλημα Ιταλίας (1898, 1899, 1900, 1902, 1903, 1904, 1914–1915, 1922–1923, 1923–1924) και 1 φορά το Κύπελλο Ιταλίας (1936-1937). Μάλιστα τον τελευταίο της τίτλο στο πρωτάθλημα τον πήρε ανήμερα της επετείου της ιδρύσεως της ομάδας! Σαν σήμερα δηλαδή! Αν και οι τίτλοι της ομάδας σε κορυφαίο επίπεδο χρονολογούνται πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Τζένοα εξακολουθεί να είναι η τέταρτη ομάδα σε πρωταθλήματα, στην Ιταλία, όσο παράδοξο και αν σας φαίνεται!

Ποια είναι η ιστορία της Τζένοα

H Γένοβα είναι μια παραθαλάσσια πόλη στα βόρεια Ιταλίας, γνωστή κυρίως ως γενέτειρα του Χριστόφορου Κολόμβου και ως τόπος διεξαγωγής της αιματοβαμμένης συνόδου των G8 το 2001. Ωστόσο, εκεί το 1893 ιδρύθηκε η Τζένοα, η παλιότερη ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα. Το ποδόσφαιρο βέβαια, δεν ήταν ο πρωταρχικός στόχος των Άγγλων μεταναστών που δημιούργησαν το σύλλογο, γι’αυτό και στην αρχική ονομασία της ομάδας αναφερόταν μόνο το κρίκετ.

Το 1896 όμως, η έλευση του Άγγλου γιατρού, Τζέιμς Ρίτσαρσον Σπένσλει στην πόλη, ο οποίος ήταν φανατικός ποδοσφαιρόφιλος στην πατρίδα του, θα αλλάξει τα πάντα. Είναι αυτός που θα πείσει τους ιδρυτές της ομάδας να φτιάξουν κι ένα ποδοσφαιρικό τμήμα, για να δημιουργηθεί η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης.

Ο Σπένσλει, που μετακόμισε στη Γένοβα με στόχο να φροντίζει τους Άγγλους ναυτικούς που δούλευαν στο λιμάνι, ανέλαβε ρόλο παίκτη-προπονητή και οδήγησε την ομάδα στους πρώτους της τίτλους. Στα 10 χρόνια που έμεινε εκεί, η Τζένοα κατέκτησε 6 πρωταθλήματα Ιταλίας.

Στην ιστορία έμεινε ως ένας από τους πατεράδες του ιταλικού ποδοσφαίρου και ως ένας μεγάλος οπαδός του fair play. Ο θάνατος του ουσιαστικά επιβεβαίωσε το δεύτερο χαρακτηριστικό του. Πέθανε στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο όταν κατά τη διάρκεια μιας μάχης προσπάθησε να βοηθήσει έναν τραυματισμένο στρατιώτη των εχθρών!!!

Πως μας προέκυψε η Σαμπντόρια;

Μέχρι και το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου η Τζένοα κυριαρχούσε στην πόλη και πρωταγωνιστούσε στο ιταλικό ποδόσφαιρο, μετρώντας 9 πρωταθλήματα και ένα κύπελλο. Το καλοκαίρι του 1946 όμως, δυο από τις μικρότερες ομάδες της πόλης, η Αντρέα Ντόρια και η Σαμπιερνταρενέσε, αποφάσισαν να ενωθούν και από την ένωση αυτή προέκυψε η Σαμπντόρια.

Ήταν πλέον επίσημο. Η Γένοβα χωρίστηκε στη μέση και μαζί μ’αυτήν και το γήπεδο της πόλης, το οποίο ζήτησε ως έδρα και η νεοϊδρυθείσα ομάδα. Κάπως έτσι προέκυψε το “Derby della Lanterna”, δηλαδή το ‘Ντέρμπι του Φάρου’, ένα όνομα που οφείλει στο πιο διάσημο αξιοθέατο της πόλης που δεσπόζει στο λιμάνι της από το 1128.

Σε αντίθεση με κάποια από τα υπόλοιπα ντέρμπι στα οποία τις δυο ομάδες χωρίζουν πολιτικές, θρησκευτικές ή κοινωνικές αντιθέσεις, στο ντέρμπι της Γένοβας δεν εντοπίζεται κάποια ουσιαστική διαφορά στους οπαδούς των δυο ομάδων.

Ο ντόπιος συγγραφέας Ρέντσο Παροντί σκιαγραφεί τις δυο πλευρές με τον εξής τρόπο: «Για τους οπαδούς της Σαμπντόρια, η Τζένοα είναι σαν τη μητρική φιγούρα που όμως το έφηβο παιδί δεν θέλει να ξέρει. Αντίθετα οι οπαδοί της Τζένοα προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους πως η Σαμπντόρια δεν υπάρχει, μια τακτική που έχει ακολουθηθεί στο παρελθόν ακόμα κι από προέδρους που αναφερόταν στο αντίπαλο δέος ως “η άλλη ομάδα”.

Το άγνωστο, μα ξεχωριστό ντέρμπι της Γένοβας…

Το Λουίτζι Φεράρις και μαζί όλη η Γένοβα χωρίζονται κάθε χρόνο όταν παίζουν Τζένοα και Σαμπντόρια, κυριολεκτικά στα δυο! Το Τζένοα-Σαμπντόρια δεν έχει τη φήμη των άλλων μεγάλων ντέρμπι της Ιταλίας αλλά εμείς θα σας κάνουμε να θέλετε να μην χάνετε ματς! Οκ. Δεν είναι δα και el classico θα μας πείτε!

Είναι γεγονός ότι αν μια μέρα αποφασίζαμε να κάνουμε γκάλοπ με καμπούσους τυχαίους ποδοσφαιρόφιλους και τους λέγαμε να επιλέξουν να πάρουν για δώρο ένα εισιτήριο για όποιο ιταλικό ντέρμπι ήθελαν είναι σχεδόν σίγουρο πως οι περισσότεροι θα επέλεγαν το Derby della Madonnina (Μίλαν-Ίντερ) και το Derby della Capitale (Ρόμα-Λάτσιο), κάποιοι φανατικοί Γιουβεντίνοι θα διάλεγαν το Γιουβέντους-Τορίνο και, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ένας γραφικός θα επέλεγε το Derby della Lanterna της Γένοβας. Ε, λοιπόν αυτός ο ένας ξέρει να επιλέγει!

Πάμε τώρα πίσω στα δικά μας. Από την πλευρά της Τζένοα λοιπόν, θεωρεί ότι “ήμασταν εδώ πολύ πριν από εσάς” και βάσει αυτού αντιμετωπίζει τους αντιπάλους σαν ξένους, φιλοξενούμενους στο γήπεδο, αλλά και στην πόλη. Από την άλλη, η πλευρά της Σαμπντόρια ότι χάνει στις λογομαχίες περί ιστορίας (είναι μια από τις νεότερες ομάδες στο Καμπιονάτο) το κερδίζει στο… χόρτο.

Σε αντίθεση με την αντίπαλο της που έχει μείνει εδώ και πολλές δεκαετίες μακριά από τους τίτλους, η ‘Σαμπ’ έζησε μια χρυσή περίοδο στα τέλη των 80s και στις αρχές των 90s, όταν και πανηγύρισε ένα πρωτάθλημα, 4 κύπελλα και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων ενώ έφτασε και σε δυο ακόμα ευρωπαϊκούς τελικούς. Έτσι, το επιχείρημα της παλαιότητας απαντάται συνήθως με την καυστική παρατήρηση ότι σχεδόν κανένας εν ζωή οπαδός της Τζένοα δεν έχει δει την ομάδα του να πανηγυρίζει μια κούπα…

Τα ντέρμπι της διαβάθμισης με το λατινοαμερικάνικο πάθος!

Το γεγονός ότι τα ντέρμπι τους δεν κρίνουν τίτλους (ίσα-ίσα, δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν κρίνει ποια ομάδα θα υποβιβαστεί), δεν μειώνει ούτε στο ελάχιστο το πάθος και την ένταση. Οι Ιταλοί λένε πως το Derby della Lanterna είναι ένα ντέρμπι που παίζεται από ιταλικές ομάδες, με μια βρετανική όμως αύρα και λατινοαμερικάνικο πάθος!

Οι δυο πλευρές μισούν η μια την άλλη, φωνάζουν κανονικά όλα τα γνωστά… όμορφα συνθήματα, κάνουν σεξουαλικές χειρονομίες προς τους απέναντι σε κάθε γκολ, αλλά παραδόξως η κατάσταση δεν ξεφεύγει σχεδόν ποτέ, κάνοντας το ντέρμπι της Γένοβας ένα από τα λιγότερο βίαια της χώρας!

Καζούρα με Χριστουγεννιάτικες κάρτες και μαϊμούδες!

Οι οπαδοί πάνε στο γήπεδο δίπλα-δίπλα, πίνουν συχνά στα ίδια μπαρ πριν και μετά το τέλος και δεν διστάζουν να φωτογραφηθούν μαζί, ο καθένας με τα λάβαρα και κασκόλ της ομάδας του. Άλλωστε, δεν είναι λίγες οι οικογένειες στην πόλη που είναι μοιρασμένες και ονομάζουν ο ένας τον άλλο: “Τα ξαδέρφια”. Η κόντρα τους περιορίζεται στα συνθήματα, στις ειρωνείες και σε πολύ μεγάλο βαθμό στην καζούρα που ακολουθεί μετά, αφού αυτά τα ματς δεν τελειώνουν ποτέ με το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή…

Όταν το 1990 η Τζένοα κέρδισε στα τέλη Νοέμβρη το ντέρμπι με 1-2, χάρη σ’ένα υπέροχο φάουλ του Μπράνκο, η φωτογραφία του σκόρερ τυπωμένη σε μια κάρτα ευχών έγινε το Νο1 δώρο στην πόλη εκείνα τα Χριστούγεννα. Από τότε κάθε φορά που ένα ντέρμπι παίζεται κοντά στην εορταστική περίοδο ο ηττημένος ξέρει πως σύντομα θα λάβει μια ευχετήρια κάρτα που θα του ανεβάσει την πίεση και θα τον εκνευρίσει!

Το 1983 η Τζένοα είχε αποκτήσει από τη Βάσκο τον Βραζιλιάνο Ελόι, για τον οποίο οι εφημερίδες της εποχής έλεγαν πως μπορούσε να κάνει μαγικά ακόμα και με ένα λεμόνι. Ωστόσο, ο ξανθομάλλης μουστακαλής Βραζιλιάνος αποδείχτηκε απελπιστικά μέτριος, ενώ και το περπάτημα του εντός γηπέδου θύμιζε αργό και βαριεστημένο βάδισμα μαϊμούς. Έτσι, λίγο πριν τη σέντρα του πρώτου ντέρμπι της χρονιάς δυο οπαδοί της Σαμπντόρια μπήκαν στο γήπεδο κρατώντας μια μαϊμού που είχαν δανειστεί από το ζωολογικό κήπο, η οποία φορούσε τη φανέλα του Ελόι!

Το γήπεδο με την αγγλική αίγλη!

Το Λουίτζι Φεράρις, το στάδιο των δυο ομάδων, είναι ένα πανέμορφο και άκρως ποδοσφαιρικό γήπεδο αγγλικών προδιαγραφών που αν και παμπάλαιο (έχει περάσει πλέον τα 100!), διατηρεί ακόμα την αίγλη του. Η κάθε ομάδα έχει το δικό της πέταλο, στο οποίο κυριαρχούν οι σημαίες, τα καπνογόνα και τα πανιά διαφόρων μεγεθών, συνθέτοντας μια υπέροχη εικόνα που έχει εκλείψει από αρκετά παραδοσιακά ευρωπαϊκά ντέρμπι τα τελευταία χρόνια…μη εξαιρουμένης της Κύπρου. Οι οπαδοί της Τζένοα θα καλύψουν τα 2/3 του, ως τυπικά γηπεδούχοι.

Μαζί με το Λουίτζι Φεράρις, κάθε φορά στα ντέρμπι θα χωριστεί και όλη η Γένοβα, μια πόλη που έχει αποδείξει επανειλημμένα πως ζει και αναπνέει για το ποδόσφαιρο – τις εποχές που και οι δυο ομάδες πρωταγωνιστούσαν στο Καμπιονάτο, ο συνολικός μέσος όρος θεατών στα εντός έδρας ξεπερνούσε τις 63.000, ένα νούμερο αναμφίβολα εντυπωσιακό σε μια πόλη 600.000 κατοίκων.

Δείτε ένα ντέρμπι και θα μας θυμηθείτε!

Το ‘Ντέρμπι του Φάρου’ μπορεί να μην έχει τη φήμη των υπολοίπων ντέρμπι της χώρας, αλλά όσοι τυχεροί το έχουν ζήσει, ξέρουν ότι υπερβαίνει κατά πολύ την αγωνιστική δυναμική των δυο αντιπάλων. Ο Μαρσέλο Λίπι είχε πέι κάποτε: “Είναι διαφορετικό από τα υπόλοιπα ιταλικά ντέρμπι, γιατί είναι το λιγότερο μοχθηρό. Η αντιπαλότητα των δυο πλευρών βασίζεται κυρίως στην καζούρα ή σε φάρσες, όπως η οργάνωση ψεύτικων κηδειών για τους αντιπάλους. Είχα την τύχη να ζήσω όλα τα μεγάλα ντέρμπι της χώρας και νομίζω ότι αυτό είναι το πιο ξεχωριστό απ’όλα” .

Τι λέτε; Σας πείσαμε να δείτε έστω και ένα Γενοβέζικο ντέρμπι;