Κάρτα οπαδού: Ώρα για αλήθειες

Η κάρτα οπαδού έκανε την εμφάνιση της στα κυπριακά «γήπεδα» μόλις πριν ένα χρόνο. Στόχος της η εξασφάλιση ασφαλούς εισόδου του κοινού στα γήπεδα. Ουσιαστικά ήρθε για να αποτρέψει τις βιαιοπραγίες και τα επεισόδιά. Στο παρακάτω κείμενο θα μακρηγορήσω ίσως γιατί δεν αντέχω πλέον τον εφησυχασμό των αρμοδίων αλλά και του κόσμου σχετικά με τη μείωση και τη προσέλευση του κόσμου στα γήπεδα.

Τα σοβαρά επεισόδιά

Αναρωτιέμαι εδώ και κάποια χρόνια ποια είναι αυτά τα «σοβαρά» επεισόδια που σημειώθηκαν κατά καιρούς, που να δικαιολογούν το πάθος των αρμοδίων για την επίσπευση αυτού του μέτρου. Για να είμαστε εντελώς δίκαιοι εντάσεις στους αγωνιστικούς χώρους υπήρχαν όπως υπάρχουν σε όλα τα γήπεδα του κόσμου. Αυτό που με ταλανίζει περισσότερο όμως είναι γιατί για όλα τα κακώς έχοντα για τη κατάντια του κυπριακού ποδοσφαίρου να τα φορτώνονται οι οργανωμένοι οπαδοί; Βέβαια για να φανούν τα «κακά» παιδιά των γηπέδων , διαχρονικά υπήρχε μια διπλωματική πολιτική από τους εκάστοτε παράγοντες, ενώ φυσικά σε αυτό συνέβαλαν και αρκετά Μ.Μ.Ε.

Ερωτήματα

Υπάρχουν μια σειρά από ερωτήσεις που μου έρχονται στο μυαλό. Ο κόσμος που υποστηρίζει με πάθος τη κάρτα οπαδού, σπάνια υποστήριξε με τον ίδιο ζήλο και τη τιμωρία της αστυνομίας που σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις δεν έκανε σωστά τη δουλειά της. Ποιος παράγοντας και πότε απαίτησε τη τιμωρία του εκάστοτε υπεύθυνου ασφαλείας της αστυνομίας που δεν εφάρμοσε σωστά το πλάνο του για αποφυγή των συγκρούσεων; Ποιος θα τιμωρήσει όλους εκείνους που πλουτίζουν παράνομα μέσα από το κυπριακό ποδόσφαιρο; Γιατί όλοι οι αρμόδιοι αφήνονται να αλωνίζουν προωθώντας μία λίγκα με 16 ομάδες λόγω συμφερόντων από τις τηλεοπτικές πλατφόρμες; Γιατί υψηλόβαθμα στελέχη της Ομοσπονδίας έχουν άμεση σχέση με εταιρείες τηλεοπτικών παραγωγών; Αν αυτό δεν είναι σύγκρουση συμφερόντων;

Και τα ερωτήματα δεν έχουν τελειωμό

Γιατί τα εισιτήρια είναι πανάκριβα ωσάν και παρακολουθούμε το καλύτερο θέαμα του κόσμου; Γιατί να πληρώνω 20 ευρώ εισιτήριο για να πάω σε ένα γήπεδο ετοιμόρροπο, χωρίς ούτε καν τα βασικά; Ποιος θα ορίσει τις προδιαγραφές στα γήπεδα; Πως γίνεται όλα τα γήπεδα να έχουν προβλήματα αλλά στο τέλος να παίρνουν την έγκριση;

Η βία ξεκινά από όλους μας

Και μετά από αυτή τη σειρά ερωτημάτων πάμε στο θέμα της βίας. Η βία αποτελεί κοινωνικό φαινόμενο και ΚΑΝΕΝΑ περιστατικό βίας δεν γίνεται αποδεκτό και ούτε πρόκειται. Όμως έφτασε η ώρα και η στιγμή να δούμε όλες τις πλευρές. Ακούσαμε πολλούς να κατηγορούν μόνο τους οργανωμένους οπαδούς, κι όμως αυτό δεν είναι σωστό.

Οι πάντες έβαλαν το λιθαράκι τους στη βία. Γιατί όταν ένας πατέρας παίρνει το γιο του στο γήπεδο, και ο μικρός τον ακούει να βρίζει τον αντίπαλο τότε ο μικρός δεν θα μάθει ποτέ τι σημαίνει σεβασμός. Γιατί η πόλωση που δημιουργούν οι πρόεδροι των ομάδων, οι εκπρόσωποι τύπου, οι δημοσιογράφοι, δεν στέλνουν τα σωστά μηνύματα. Μπορούμε να παρουσιάσουμε σειρά ανακοινώσεων απ’ τις ομάδες που πραγματικά δεν τιμούν κανένα και στην τελική προωθούν την βία. Υπάρχει μια σωρεία αιτιών που οδηγεί το ποδόσφαιρο μας από το κακό στο χειρότερο. Έγινε καθημερινό φαινόμενο το στήσιμο των οργανωμένων στον τοίχο και ο πετροβολισμός. Δεν λέμε λάθη έκαναν και σοβαρά, όμως προς Θεού δεν πρέπει να τους ρίξουμε όλο το φταίξιμο.

Η περιβόητη επιστροφή

Το θέατρο όμως του παραλόγου συνεχίζεται και σε ένα άλλο τομέα. Τον τελευταίο καιρό έγιναν της μόδας άρθρα με θεματική την επιστροφή του κόσμου. «Επιτέλους επέστρεψε ο καλός κόσμος στα γήπεδα». Και ήρθε και πάλι η ώρα των ερωτήσεων. Που επέστρεψε ο κόσμος; Στο γήπεδο; Όταν από τις 10 χιλιάδες πέφτεις στις 2 χιλιάδες και μετά φθάνεις στις 4 χιλιάδες σίγουρα δεν έχεις επιστροφή του κόσμου. Στις καφετέριες μπορεί να επέστρεψε ο κόσμος. Στα γήπεδα σίγουρα όχι.

Η κοινή γραμμή

Στο μόνο που σίγουρα όλοι συμφωνούμε είναι πως η Κάρτα Οπαδού δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα. Τιμές, εγκαταστάσεις, θέαμα, ασφάλεια, τηλεοπτικά και η λίστα συνεχίζει. Ζώντας όμως στη χώρα της μάσσας, των ημίμετρων, της κομματικής πόλωσης δεν ξέρεις τι μπορεί να αλλάξει. Φθάσαμε στο σημείο να πανηγυρίζουμε για την έκδοση 80,000 καρτών και για τις 14,000 που βρέθηκαν στον αγώνα του ΑΠΟΕΛ με τον Άγιαξ. Υπό άλλες συνθήκες το γήπεδο θα ήταν sold out. Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους.

Κλειστά… ερειπωμένα

Αν δει κανείς τι γίνεται στα κλειστά γήπεδα τότε μια κατάθλιψη θα την πάθει. Ειδικά αν έζησε εποχές που το κλειστό του Κεραυνού ήταν «κόλαση», ενώ τα συνθήματα των οπαδών του ΑΠΟΕΛ, της Ομόνοιας, της Ανόρθωσης, του Απόλλωνα, της ΑΕΛ και όλων των ομάδων δημιουργούσαν μια μοναδική ατμόσφαιρα.

Η στάση των οργανωμένων

Μέσα από τα άρθρα μου δεν μένω μόνο στη μία πλευρά. Οι οργανωμένοι οπαδοί δεν μπορούν να μείνουν έξω απ’ την κριτική. Τα σφάλματα τους πολλά. Δεν λογιέται να πανηγυρίζεις γιατί λίγο έλειψε να σκοτώσεις έναν άνθρωπο. Τα οργανωμένα σύνολα μάλλον έχασαν ήδη το παιχνίδι. Ίσως εάν επιχειρούσαν να βάλουν νερό στο κρασί τους δημιουργώντας ενιαίο μέτωπο, συζητώντας στο τραπέζι του διαλόγου τη τροποποίηση του νόμου με την έκδοση της κάρτας να γίνεται από τα ίδια τα σωματεία.

Απαιτούν πλήρης κατάργηση της κάρτας και δεν δέχονται να ακούσουν κάτι άλλο. Εδώ είναι που χάνουν το παιχνίδι. Μόνο με συνταρακτικές εξελίξεις πλέον θα καταργηθεί πλήρως η κάρτα. Η έκδοση της κάρτας απ’ τα σωματεία φαντάζει η ιδανική λύση. Και για το θέμα της ατμόσφαιρας ας παραδειγματιστούν και αυτοί από ατμόσφαιρες γηπέδων του εξωτερικού. Στη Γερμανία τα γήπεδα πάντα γεμάτα και υπάρχει οπαδική κουλτούρα. Το γήπεδο είναι μια πραγματική «κόλαση» για την αντίπαλη ομάδα χωρίς το παραμικρό παρατράγουδο. Μπορούμε λοιπόν να βρούμε και τη δική μας ταυτότητα. Δεν είναι κακό να παραδειγματίζεσαι από το καλύτερο σου. Αντιθέτως.

Η στιγμή της αλήθειας

Θέλουμε γεμάτα γήπεδα με παλμό, χρώμα και ψυχή;  Ή θέλουμε γήπεδα μίζερα, άδεια μεταξύ κουμπάρων και γνωστών; Η απάντηση είναι πολύ απλή και όλοι θα πουν το ίδιο πράγμα. Γι’ αυτό και πρέπει όλοι να βάλουν νερό στο κρασί τους. Πρέπει να ζωντανέψουμε επιτέλους τα γήπεδα και να σταματήσει το φιάσκο που παρακολουθούμε εδώ και ένα χρόνο. Χρειαζόμαστε Υποδομές , σωστά γήπεδα, να φύγει η βρωμιά απ’ τον χώρο του ποδοσφαίρου. Χρειαζόμαστε ένα πλάνο που όντως θα είναι αποδεκτό από όλους. Οραματιστείτε επιτέλους. Γιατί τα πράγματα οδεύουν σε επικίνδυνα μονοπάτια. Ο κόσμος έχασε την υπομονή του, την αγάπη του για το ποδόσφαιρο. Δεν φταίει μόνο η κάρτα, φταίνε πολλά, και το γράψαμε πιο πάνω. Χρειαζόμαστε ένα πλάνο και μάλιστα άμεσα.