ΑΠΟΕΛ-Ομόνοια: Η χαμένη αίγλη της γιορτής του κυπριακού ποδοσφαίρου

Ομόνοια-ΑΠΟΕΛ, ΑΠΟΕΛ-Ομόνοια. Όπως θέλεις πές το. Το ντέρμπι της Λευκωσίας ανάμεσα στις δύο ομάδες που κάποτε όλη Κύπρος ανυπομονούσε. Κάθε λογής οπαδός. Δυό ομάδες με εκ διαμέτρου αντίθετες ιδεολογίες, διαφορετική κοσμοθεωρία και διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις.

Ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «ζωής και θανάτου», ένα παιχνίδι γοήτρου και φυσικά τοπικού χαρακτήρα για το ποιός θα «επικρατήσει» και θα γίνει το αφεντικό της πόλης. Τίποτα πλέον όμως δεν θυμίζει το ντέρμπι εκείνο που σε έκανε τις νύχτες να μην μπορείς να κοιμηθείς, να μετράς αντίστροφα τα λεπτά και τις ώρες, έχοντας την αίσθηση ότι οι δείκτες του ρολογιού σταμάτησαν.

Στό σημερινό μου άρθρο θα προσπαθήσω μέσα από τα λόγια μου να αφυπνίσω έστω και για λίγο τους φιλάθλους των δύο ομάδων και όχι μόνο, να τους ταξιδέψω πίσω στο παρελθόν, να ξυπνήσω αναμνήσεις και φυσικά να αφήσω το στίγμα μου στη σημερινή γενιά που ίσως δεν πρόλαβε τις χρυσές δεκαετίες του παρελθόντος.

Γυρίζοντας πίσω στο χρόνο, σίγουρα οι γενιές του 90′ και παλαιότερα θα θυμάστε ότι ο αγώνας ήταν γιορτή χωρίς παρατράγουδα, χωρίς επεισόδεια και το σημαντικότερο το γεγονός πως Αποελίστες και Ομονοιάτες κάθονταν πλάι πλάι στο γήπεδο, χωρίς έχθρα και μίσος. Ο κόσμος πήγαινε μαζί στο γήπεδο, χρωμάτιζε τις κερκίδες με πορτοκαλί και πράσινο σε εποχές κιόλας που οι πολιτικές κόντρες ήταν εντονότερες σε σύγκριση με τη σημερινή εποχή.

Τα γεγονότα που μας οδήγησαν στον κατήφορο

Περνώντας τα χρόνια, η δημιουργία των οργανωμένων συνόλων έκαναν την εμφάνιση τους ωστόσο ούτε κι αυτό δεν επηρέασε την συνύπαρξη των οργανωμένων οπαδών πάνω στις κερκίδες. Οι παλαιότεροι μπορούν να θυμηθούν χαρακτηριστικά όταν τη δεκαετία του ’80 και στις αρχές της δεκαετίας του ’90, τα 2 οργανωμένα σύνολα συνυπήρχαν κάτω από το ρολόι του Μακαρείου σταδίου.

Σταδιακά όμως με απόφαση των αρχών οι οργανωμένοι οπαδοί διαχωρίστηκαν στα 2 πέταλα, το νότιο και το βόρειο. Η αστυνομία έκανε το μοιραίο λάθος αφού ήταν φυσιολογικό και επόμενο ότι με το πέρασμα του χρόνου η αντιπαλότητα θα αυξανόταν, πράγμα που το ζούμε πλέον στη καθημερινότητα μας. Το 2000 όταν οι 2 ομάδες έκαναν ποδαρικό στο νέο Γ.Σ.Π, Αποελίστες και Ομονοιάτες συνέχιζαν να κάθονται μαζί στην ίδια κερκίδα, συγκεκριμένα στην ανατολική και δυτική.

Οι οργανωμένοι μοιράστηκαν τα δύο πέταλα του γηπέδου. Με τα πέρασμα του χρόνου η αστυνομία αποφασίζει να χωρίσει οριστικά τις κερκίδες για τους δύο οπαδούς. Χωρίς πολλά πολλά φτάσαμε στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα , στην εποχή του μίσους και της έχθρας για τον αντίπαλο και φυσικά δεν λείπουν τα παρατράγουδα που έχουν ξεσπάσει ουκ ολίγες φορές τα τελευταία χρόνια, εν αντιθέσει με εκείνο το παιχνίδι που ήταν πραγματική γιορτή του ποδοσφαίρου. Πλέον, δυστυχώς, οι αναμνήσεις έγιναν ιστορίες που διηγώντας τις θέλεις να κλαίς.

Μόνο ντέρμπι δεν είναι…

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά,  τα σημερινά ντέρμπι ΑΠΟΕΛ – Ομόνοιας δεν προσελκύουν κόσμο, έχασε την αίγλη του και την ομορφιά του. Αν μπορούμε πλέον φυσικά να τα χαρακτηρήσουμε ντέρμπι. Γιατί ντέρμπι δεν παίζουν 22 παίχτες περαστικοί. Ντέρμπι παίζει ο κόσμος.

Οι λίγοι και θαραλλέοι που συνεχίζουν να βρίσκονται στις κερκίδες του Γ.Σ.Π παρακολουθούν ένα παιχνίδι χωρίς πάθος, χωρίς ψυχή. Τίποτα δεν μοιάζει όπως τότε. Στη καλύτερη περίπτωση πλέον να προσελκύσει 12,000 κόσμο, εκεί που κάποτε το γήπεδο έσφυζε από ζωή, η ατμόσφαιρα ήταν καταπληκτική, το πάθος του κόσμου μεταδιδόταν στους παίχτες, ενώ είχες το άγχος αν θα προλάβαινες έστω και ένα «μαγικό χαρτάκι».

Αναπολώντας το παρελθόν και η ελπίδα για το μέλλον…

Είναι πραγματικά κρίμα και λυπηρό το πώς μέσα σε λίγα χρόνια έφτασαν τα πράγματα εδώ που είναι, ενώ το χειρότερο απ’ όλα είναι η πλήρης αδιαφορία των αρμοδίων και της ομοσπονδίας. Τα γήπεδα είναι βουβά, άψυχα, άχρωμα και δεν προβληματίζει κανέναν απολύτως. Μαυρίζει η καρδιά σου με τις εικόνες που αντικρίζεις. Οι εποχές που ξέραμε και μεγαλώσαμε τελειώσαν.

Περασμένα μεγαλεία, αμέτρητες εικόνες στο νού και χιλιάδες αναμνήσεις. Τυχεροί όσοι ζήσαμε τις χρυσές εποχές του ποδοσφαίρου μας. Η νοσταλγία όμως ποτέ δεν φεύγει, και η κρυφή επιθυμία να ξανά γίνουν όλα κάποτε όπως τότε. Στην εποχή που όλα ήταν διαφορετικά, αθώα μα τόσο όμορφα και αληθινά…. Για να θυμούνται οι παλιοί… και να μαθαίνουν οι νεότεροι!