Μαν. Γιουνάιτεντ: Περιορισμένων επιλογών και δυνατοτήτων

29

«Η ποιότητα της Παρί, από τον τερματοφύλακα έως την επίθεση, είναι μεγάλη. Αυτό είναι το επίπεδο που θέλουμε να φτάσουμε. Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, η Παρί ήταν ένα επίπεδο πιο πάνω, αλλά δεν έχει χαθεί τίποτα. Έχουμε ένα μεγάλο βουνό να ανέβουμε, αλλά είμαστε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ», ήταν τα λόγια του Σόλσκιερ μετά το τέλος της αναμέτρησης με την Παρί (12/2/19).

Σ’ αυτές τις φράσεις λοιπόν εμπεριέχεται όλη η αλήθεια και η ανάλυσή μας για τη Γιουνάιτεντ των τελευταίων χρόνων. Αυτή η Γιουνάιτεντ που παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια δεν θυμίζει σε καμιά περίπτωση την άτρωτη ομάδα του Φέργκι και ούτε με την ανάκαμψη που παρουσιάζει με τον Σόλσκιερ στο τιμόνι μπορούμε να ωραιοποιήσουμε καταστάσεις.

Δεν επιδέχεται καμιά αμφισβήτηση ότι ο Νορβηγός έχει βελτιώσει πολλά κακώς έχοντα της ομάδας και άλλωστε δεν είναι τυχαίο το σερί επιτυχιών της ομάδας στην Πρέμιερ Λιγκ, μέχρι το χθεσινό πρώτο κακό αποτέλεσμα. Ο αγώνας με την ΠΣΖ ήταν ένα crush test το οποίο απέτυχε να περάσει όχι ο Σόλσκιερ, αλλά η Γιουνάιτεντ.

Ενθουσιασμός αλλά μετά black out…

Η Γιουνάιτεντ ξεκίνησε τον χθεσινό αγώνα ως το φαβορί – παραδόξως λόγω της αγωνιστικής της ανόδου σε συνδυασμό με τα πολλά αγωνιστικά προβλήματα της Παρί – και μπήκε δυνατά στον αγώνα σαν να επιβεβαίωνε την ετικέτα αυτού του χαρακτηρισμού. Πρεσαρίσματα από ψηλά, ενθουσιασμός και πάθος που έφερναν αβίαστα λάθη στο κέντρο της ΠΣΖ και κλεψίματα.

Γρήγορος ρυθμός και ταχύτητα από την τριπλέτα Ράσφορτ-Λίνγκαρντ και Μαρσιάλ με first touch πάσες και εναλλαγές μπαλιών, αλλά μέχρι εκεί. Οι περισσότερες απ’ αυτές ήταν βεβιασμένες και δημιουργικά δεν είδαμε κάτι ιδιαίτερο από καμιά απ’ τις δυο ομάδες. Μάλλον και οι δυο έδιναν περισσότερη έμφαση στο να κρατήσουν τις άμυνές τους και το μηδέν παθητικό.

Δυο αναγκαστικές αλλαγές και το… αγωνιστικό ξεθώριασμα

Με το τέλος του ημιχρόνου (45’ +) η Γιουνάιτεντ είχε και την πρώτη αναγκαστική αλλαγή της. Έφυγε ο Λίνγκαρντ για να μπει στη θέση του ο (ανύπαρκτος καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού) Σάντσες. Στο 46’ έρχεται και η δεύτερη αναγκαστική αλλαγή. Εκτός ο πολύτιμος Μαρσιάλ και στη θέση του ο Χουάν Μάτα.

Επαναρχίζει λοιπόν το ημίχρονο και σχετικά νωρίς ξεθώριασε η καλή εικόνα που είχε η Γιουνάιτεντ στο πρώτο μέρος. Απροσεξία δυο φορές στην άμυνα, κακή αμυντική συμπεριφορά από κάποιους παίκτες έφεραν τα γκολ μέσα σε ένα 7λεπτο για την ομάδα της ΠΣΖ που μπορεί να της έλειπε Καβάνι και Νεϊμάρ, αλλά είχε σε μεγάλη βραδιά τον Ντι Μαρία (που δεν μας άρεσε για εξωαγωνιστικούς λόγους) και τον Μπαπέ.

Η Γιουνάιτεντ στη συνέχεια με την πλάτη στον τοίχο αναγκάστηκε να παίξει πιο επιθετικά. Ανούσια κατοχή της μπάλας, κακές σέντρες και γεμίσματα χωρίς υπόνοια επιθετικού κινδύνου για την ΠΣΖ που απλώς διαχειριζόταν το αποτέλεσμα κλείνοντας πολύ σωστά τις γραμμές της.

Στο 84’ ο Σόλσκιερ δεν ήθελε να πάρει το ρίσκο να ρίξει μαζί με τον Ράσφορντ τον Λουκάκου και έτσι απέσυρε τον πρώτο για να περάσει ο Βέλγος. Κάπως αργά μάλλον. Στο 89’ ήρθε και το κερασάκι στην τούρτα με την ακατανόητη αποβολή του αναγεννημένου Πογκμπά, ο οποίος ήταν ο μοναδικός που ξεχώριζε ποιοτικά (πάντοτε μαζί με τον Ντε Χέα) σε επίπεδο από τους «κόκκινους διαβόλους».

Μια ήττα παραδοχών

Αναπόφευκτα αυτή η ήττα προσγείωσε ανώμαλα στην πραγματικότητα την ομάδα της Γιουνάιτεντ. Ήταν μια ήττα-παραδοχή της ανωτερότητας του επιπέδου του αντιπάλου. Μια ήττα που φανέρωσε ακόμα μια φορά τις αδυναμίες της ομάδας και που έδειξε με τον πιο βίαιο τρόπο ότι η Μαν. Γιουνάιτεντ έχει ακόμα τεράστιο δρόμο να διανύσει για να επανέλθει στα γνωστά της επίπεδα.

Προς το παρόν παραμένει μια ομάδα με περιορισμένες επιλογές στον πάγκο της, με παίκτες περιορισμένων δυνατοτήτων που μπορούν να κερδίσουν τις Χάντερσφιλντ και Κάρντιφ, αλλά όχι την ΠΣΖ. Σαφώς και έχει κάνει σπουδαία δουλειά ο Σόλσκιερ, όμως είναι ξεκάθαρο ότι η ομάδα θέλει ενίσχυση για να αντεπεξέλθει.

Ένα Τιάγκο Σίλβα στην άμυνά της, ή έστω έναν ελπιδοφόρο Κιμπεμπέ. Ένα όνομα όπως του Μπαπέ, έναν φορ όπως ο Καβάνι. Για την ώρα αρκείται στις μέτριες επιλογές των Γιάνγκ, Ερέρα και Λουκάκου. Ο Σάντσες συνεχίζει να είναι μια σκέτη απογοήτευση και τα πράματα παραμένουν δύσκολα για την Μαν. Γιουνάιτεντ.