Ίαν Μουρς: Ο ξανθός «θρυλικός» άγγελος του ΑΠΟΕΛ που «έφυγε» νωρίς

963
Ο Άγγλος ήταν απ’ τους ξένους που πέρασαν στο νησί μας τιμώντας τη φανέλα του ΑΠΟΕΛ και που αγαπήθηκε όσο λίγοι. Ένας παίκτης με φοβερές περγαμηνές που όχι μόνο το επιβεβαίωσε με την αγωνιστική του παρουσία στα γήπεδα, αλλά ήταν απ’ τους ανθρώπους που έδιναν πάντα περισσότερα στον κόσμο πέραν από ένα απλό ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Ο Ίαν Μουρς εκτός από δεινός γκολτζής, ήταν και ένας άνθρωπος γεμάτος ήθος.

Τα αγγλικά ποδοσφαιρικά του χρόνια

Γεννημένος στις 5 Οκτωβρίου 1954, στο Τσέστερτον της Αγγλίας, ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Στόουκ Σίτι, εκεί που άρχισε να συστήνεται ως καθαρόαιμος επιθετικός και που κατάφερε να καθιερωθεί οριστικά σε εκείνη την θέση μετά από ένα χατ-τρικ που πέτυχε.

Πριν αποφοιτήσει από το σχολείο το 1974, είχε ήδη 2 συμμετοχές με την Εθνική Αγγλίας Κ21. Στην Στόουκ Σίτι παρέμεινε από το 1972 έως το 1976, όταν πήρε μετεγγραφή στην Τότεναμ έναντι του ποσού των 75 000 στερλίνων. Φόρεσε την φανέλα των «πετεινών» μέχρι το 1978 μετρώντας 29 συμμετοχές και 6 γκολ, ενώ είχε δοθεί δανεικός για 6 μήνες το 1977 στην Γούεστερν Σάμπερμπς, καταγράφοντας 5 εμφανίσεις και 2 γκολ. Τα επόμενα 4 χρόνια αγωνίστηκε με τη φανέλα της Λέυτον Όριεντ και όταν η ομάδα υποβιβάστηκε, ο Μουρς φόρεσε την ολόλευκη φανέλα της Μπόλτον στην οποία αγωνίστηκε ένα χρόνο, ως βασικός.

Η κάθοδος στην Κύπρο τον έκανε «θρύλο»

Το καλοκαίρι του 1983, σκόρπισε τα χαμόγελα σε κάθε ΑΠΟΕΛίστα όταν κατέβηκε στην Κύπρο για λογαριασμό των «γαλαζοκιτρίνων» στα 29 του χρόνια. Στην πενταετία που παρέμεινε στο νησί, κέρδισε ένα πρωτάθλημα, ένα κύπελλο και δυο Σούπερ Καπ, έχοντας 116 εμφανίσεις και 39 γκολ (τα περισσότερα γκολ που πέτυχε συνολικά σε μια ομάδα). Μάλιστα, πρόλαβε και αγωνίστηκε και δυο χρονιές με τον Τέρι Μακντέρμοντ, πρώην άσσο της Λίβερπουλ και Εθνικής Αγγλίας, την μεγάλη μεταγραφή που είχε κάνει ο ΑΠΟΕΛ τότε.

Η δύσκολη πρώτη σεζόν λόγω καιρικών συνθηκών

Η πρώτη περίοδος παρουσίας του Μουρς (1983-1984) στον ΑΠΟΕΛ ήταν δύσκολη για τον ίδιο και αναλώθηκε στην… προσπάθεια του παίκτη να προσαρμοστεί στις ασυνήθιστες για αυτόν, ψηλές θερμοκρασίες, και οι οποίες τον κούραζαν εύκολα. Μάλιστα μέσα στον Νοέμβριο, ο Μουρς ζήτησε άδεια από τον προπονητή του Πάνο Μάρκοβιτς, για να ξεκουραστεί, κάτι που φυσικά δεν έγινε αποδεκτό.

Μέχρι τη 17η αγωνιστική, ο Μουρς είχε σημειώσει μόλις πέντε τέρματα. Στη 18η αγωνιστική, ωστόσο, όταν ο ΑΠΟΕΛ νίκησε εκτός έδρας τη Νέα Σαλαμίνα με 4-0, ο Άγγλος πραγματοποίησε την καλύτερη εμφάνισή του πετυγχαίνοντας χάτ-τρικ! Έτσι, ο Ίαν Μουρς κλεισε την σεζόν με 12 τέρματα, γεγονός που τον ανέδειξε πρώτο σκόρερ της ομάδας του. Ο ΑΠΟΕΛ τερμάτησε στην 4η θέση, κατέκτησε όμως το Κύπελλο νικώντας στον τελικό τον Πεζοπορικό με 3-1 (στην παράταση), με τον Μουρς να ανοίγει το σκορ στο 79′!

Ο τρομερός του επαγγελματισμός και η εξαίρετη συμπεριφορά του ήταν σήμα του. Παρά την μεγάλη καριέρα που είχε κάνει στην Αγγλία παρέμενε πάντα προσγειωμένος και πιστός στον ΑΠΟΕΛ. Επί Πάνου Μάρκοβιτς, δεν δίσταζε μάλιστα να προπονείται έξτρα ώρες θέλοντας να βελτιωθεί. Ήταν από τους παίκτες που εύκολα κέρδισε την αγάπη και τον σεβασμό του κόσμου για την ευγενική και διακριτική παρουσία του ως χαρακτήρας.

Η αποβολή… των αντιδράσεων

Η δεύτερη περίοδος του Μουρς στον ΑΠΟΕΛ, δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς, αφού μόλις στην 8η αγωνιστική αποβλήθηκε με κόκκινη κάρτα στον αγώνα με την ΑΕΛ στο Μακάρειο, και ενώ ο ΑΠΟΕΛ κέρδιζε με 3-0. Η χειρονομία του Μουρς στο 52′ στον Χριστοφόρου ήταν αυτή που έφερε την αποβολή και ο Ίαν έχασε… το ρυθμό του. Μάλιστα, η αποβολή του Μουρς θα φέρει μια έντονη αντιπαράθεση του τότε προέδρου του ΑΠΟΕΛ, Μιχαλάκη Ζιβανάρη και του Συνδέσμου Διαιτητών. Τελικά, εκείνη τη σεζόν, οι γαλαζοκίτρινοι θα τερματίσουν στη δεύτερη θέση και ο Μουρς θα σημειώσει μόνο τα οκτώ από τα 43 τέρματα της ομάδας του.

Η καλύτερη σεζόν του στον ΑΠΟΕΛ και η πτώση

Με την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας του ΑΠΟΕΛ από τον Τόμι Κάσιντι και ο ερχομός του Τέρρι Μακτέρμοντ, ανανεώνουν αγωνιστικά τον Ίαν Μουρς, ο οποίος απ’ τον πρώτο κιόλας αγώνα πρωταθλήματος για το 1985-1986, με τον Ερμή στην Αραδίππου, σημειώνει ένα τέρμα και οδηγεί την ομάδα του στη νίκη με 2-1. Τελικά, ο Μουρς οδηγεί τον ΑΠΟΕΛ στην κατάκτηση του τίτλου, σκοράροντας συνολικά 10 τέρματα. Στο τέλος της περιόδου, ο Ιαν Μουρς ζητά αύξηση των αποδοχών του, προκειμένου να ανανεώσει το συμβόλαιό του με το ΑΠΟΕΛ και η διοίκηση του προσφέρει περίπου τα μισά από όσα ζητά για να μείνει.

Παρά το γεγονός ότι η περίοδος 1986-1987, άρχισε ιδανικά για τον ΑΠΟΕΛ το οποίο μέχρι την 17η αγωνιστική ήταν αήττητο, στη συνέχεια, χάνοντας στο ντέρμπι της 18ης από την Ομόνοια, ο Μουρς έχασε τα βήματά του και έμεινε στα 6 γκολ. Το 1987-1988, είναι η τελευταία χρονιά του Ιαν Μουρς στην Κύπρο και τον ΑΠΟΕΛ. Τα σημάδια της κόπωσης είναι εμφανή επάνω του, ενώ η εγχείριση στην οποία υποβλήθηκε το καλοκαίρι, του προκαλούσε συχνά προβλήματα με σώρευση υγρού στο γόνατο. Ο Μουρς θα χάσει αρκετούς αγώνες και θα στείλει τη μπάλα στα δίχτυα μόλις 2 φορές.

Μια ευγενική ψυχή που μάτωνε τα αντίπαλα δίχτυα

Ο Μουρς ήταν ένας κλασικός υψηλόσωμος κυνηγός, με πολύ καλή υποδοχή της μπάλας, με τεχνική κατάρτιση που μπορούσε όχι μόνο να σκοράρει, αλλά και να σερβίρει στους συμπαίκτες του, βοηθώντας έτσι τα μέγιστα τον Γιάννο Ιωάννου να ξεδιπλώσεις τις εκτελεστικές του ικανότητες.

Την σεζόν 1985-1986, το λαμπρό δίδυμο των επιτυχιών Μουρς-Ιωάννου, παρέα με τους Νίκο Παντζιαρά, Δημήτρη Μισό, Κώστα Μιαμηλιώτη, Κούλλη Παντζιαρά, Τέρι Μακντέρμοντ, Τάκη Αντωνίου, Παναγιώτη Μαραγκό, Νίκο Προκόπη συνέθεταν την κορυφαία ομάδα της Κύπρου υπό την καθοδήγηση του Τόμι Κάσιντι, στην πρώτη του χρονιά ως προπονητή.

Ο Μουρς έβαλε ακόμη φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στην κατάκτηση του κυπέλλου της περιόδου 1983-1984, ανοίγοντας το σκορ με κεφαλιά στο 3-1 επί του Πεζοπορικού στον τελικό. Συμμετείχε επίσης σε τρεις ευρωπαϊκές πορείες του ΑΠΟΕΛ. Το «διαμάντι» των κυπριακών γηπέδων κατέγραψε μια χρυσή πενταετία στον ΑΠΟΕΛ και αποχώρησε το 1988 για να επιστρέψει στην Αγγλία. Κατά τον επαναπατρισμό του έπαιξε για την Τάμγουορθ και δύο χρόνια αργότερα σταμάτησε την καριέρα του. «Έφυγε» νωρίς απ’ την ζωή στις 13 Ιανουαρίου 1998, μόλις στα 43 του νικημένος από την επάρατη νόσο, το 1998.

Ο ΑΠΟΕΛ στις 26 Σεπτεμβρίου 2017, στο πλαίσιο της 2ης αγωνιστικής των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι στην Τότεναμ, τίμησε τη μνήμη του Ίαν Μουρς, ο οποίος αγωνίστηκε και στους δύο συλλόγους με μια όμορφη και λιτή τελετή.

Τον Ίαν Μουρς τίμησαν και οι φίλοι του ΑΠΟΕΛ με πανό που σηκώθηκε στη νότια κερκίδα. Αυτό έγραφε: «A legend who played for the legend» (μετάφραση: Ο Θρύλος που αγωνίστηκε για τον Θρύλο)

 

Οι γαλαζοκίτρινοι τίμησαν τον Ίαν Μουρς και έδωσαν πλακέτα στα δυο παιδιά του, τον Ρίτσι και Μάικ Μουρς