Μαρίνα Μαύρου: Παλεύοντας για την κορυφή με το… Ζίου Ζίτσου

Η Μαρίνα Μαύρου δεν είναι μια συνηθισμένη αθλήτρια. Είναι μαχήτρια… στην κυριολεξία. Ασχολείται απ’ το 2015 με τις πολεμικές τέχνες και συγκεκριμένα με το Μπραζίλιαν Ζίου Ζίτσου. Παρά το σχετικά μικρό χρονικό διάστημα που έχει στο χώρο, κατάφερε να καρπωθεί σημαντικές διακρίσεις, με πιο πρόσφατη το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό της Ρώμης 2019.

Η Μαρίνα Μαύρου μιλώντας αποκλειστικά στο Goleador.org, με περίσσεια ειλικρίνεια για τα βιώματά της στο χώρο, μας μαθαίνει περισσότερα για το Ζίου Ζίτσου μέσα από τις 10 ερωτήσεις που μας απάντησε.

1. Γενικά στην Κύπρο και στην Ελλάδα, αθλήματα όπως το δικό σου δεν παίρνουν αρκετή προβολή από τα ΜΜΕ και δεν θα τα χαρακτηρίζαμε και πάρα πολύ δημοφιλή σε σχέση με άλλα (πχ. ποδόσφαιρο, μπάσκετ). Εσύ πως αποφάσισες να ασχοληθείς με το Ζίου Ζίτσου; Ποιο ήταν το ερέθισμά σου;

“Πραγματικά ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να γυμνάζεται, πόσo μάλλον να… παλεύει σε αγώνες στο εξωτερικό! Δεν ήμουν ποτέ παιδί της γυμναστικής. Προσπαθούσα κιόλας να ξεγλιστρήσω απ’ τα χέρια της γυμνάστριας, επικαλούμενη πόνους στην κοιλιά και ό,τι άλλο μπορούσα να σκεφτώ. Είχα βάλει στο μυαλό μου ότι δεν είμαι καλή σ’ αυτά. Όλα άλλαξαν ριζικά to 2015, όταν γνώρισα τον αρραβωνιαστικό μου που ασχολείται από μικρός με τις πολεμικές τέχνες. Με έκανε να δω με άλλο μάτι τη γυμναστική και να ανακαλύψω δυνάμεις που είχα κρυμμένες μέσα μου και αγνοούσα πλήρως την ύπαρξή τους”.

2. Ο περισσότερος κόσμος στην Κύπρο δεν είναι εξοικειωμένος με τις πολεμικές τέχνες και δεν αντιλαμβάνεται τι ακριβώς είναι το Ζίου Ζίτσου. Αν θα μπορούσες να το περιέγραφες με απλά λόγια για να καταλάβει ο καθένας, τι θα έλεγες;

“Το Ζιου Ζίτσου είναι μορφή πάλης. Δυο σώματα εμπλέκονται σε έναν αγώνα επικράτησης. Μόνο που νικητής δεν είναι αυτός που χρησιμοποιεί μόνο τις σωματικές του ικανότητες, αλλά αυτός που θα επιστρατεύσει μυαλό και στρατηγική για να εξουδετερώσει τον αντίπαλό του”.

3. Το Ζίου Ζίτσου είναι ατομικό άθλημα. Αν έχεις μια κακή μέρα, δεν μπορείς να «κρυφτείς» πίσω από άλλους στα θέματα επίδοσης, όπως μπορεί να γίνει σε ένα ομαδικό άθλημα. Πως είναι να εξαρτάσαι μόνο απ’ τις δικές σου δυνάμεις σε έναν αγώνα; Τι σκέφτεσαι την ώρα που αγωνίζεσαι;

“Στην ουσία στο Ζίου Ζίτσου δεν είσαι μόνος σου. Είσαι εσύ, ο εαυτός σου και οι ατέλειωτες ώρες της προπόνησης σου. Όλα αυτά φαίνονται πολύ καθαρά. Στα εφτά λεπτά του παιχνιδιού, βγαίνει προς τα έξω όλη η προσπάθεια που έριξες. Φαίνεται αν θέλεις πραγματικά τη νίκη και αν την αξίζεις. Τα παίζεις λοιπόν όλα για όλα. Χωρίς άγχος και χωρίς ανασφάλειες. Στο ματ ο αθλητής δείχνει ποιός είναι. Όταν λοιπόν μπαίνω στον αγώνα δεν σκέφτομαι αρνητικά. Κάνω delete οποιεσδήποτε αγχωτικές σκέψεις, βλέπω θετικά και με αισιοδοξία τον αγώνα γιατί σέβομαι τον ιδρώτα των προπονήσεών μου”.

4. Βίωσες πολλαπλές διακρίσεις. Χρυσά στο Λονδίνο και στην κατηγορία “feather” μωβ ζώνη, ανέβηκες πλέον και στο πιο ψηλό σκαλοπάτι στους Ευρωπαϊκούς στη Ρώμη. Ποια θεωρείς εσύ ως κορυφαία στιγμή σου μέχρι τώρα στο χώρο;

“Κάθε αγώνας είναι ξεχωριστός γιατί βρίσκεσαι αντιμέτωπος με έναν αθλητή ίδιου επιπέδου που θα βάλει το 100% των δυνάμεών του για να προκριθεί. Η νίκη σε οποία διοργάνωση κι αν βρίσκεσαι είναι… λυτρωτική. Μια από τις ωραιότερες ωστόσο εμπειρίες που είχα ήταν στους Ευρωπαικούς στη Λισαβώνα το 2018.

Κι αυτό γιατί είχα έναν αέρα νίκης πριν να ξεκινήσει ο αγώνας. Ήξερα τι ήθελα. Ήθελα πραγματικά να αναμετρηθώ με τις καλύτερες, τα φαβορί. Κι όντως τα κατάφερα. Πριν να μπω στον τελικό, είχα σαρώσει. Έχασα όμως το χρυσό από ένα μικρο λάθος στρατηγικής που μου κόστισε σε πόντους. Ακόμα το κλαίω εκείνο το χρυσό… Ένιωσα ότι το έχασα μέσα απ τα χέρια μου. Μαθαίνουμε όμως από τα λάθη μας. Αυτό με έκανε να βελτιωθώ στους επόμενους αγώνες”.

5. Ο δρόμος του αθλητισμού απαιτεί μεγάλες θυσίες. Τι έκανες εσύ για να ακολουθήσεις το όνειρό σου;

“Οι ρυθμοί στο Λονδίνο, όπου διαμένουμε με τον αρραβωνιαστικό μου είναι εξοντωτικοί, όπως και το ίδιο το προγραμμα μας. Από το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα είμαστε κι οι δύο δουλειά, γιατί κάπως πρέπει να συντηρηθούμε και μετά τρέχουμε κατευθείαν σε καθημερινές προπονήσεις μέχρι αργά το βράδυ. Άρα στην ουσία δεν μένει χρόνος για τίποτα άλλο. Ακόμα και τα Σαββατοκύριακα είτε προπονούμαστε, είτε κυνηγάμε διοργανώσεις εντός και εκτός Λονδίνου.

Για να κυνηγήσεις το όνειρό σου πρέπει να αφιερωθείς σ αυτό, επανακάμπτοντας δυσκολίες, την κούραση που κάποτε κουβαλάμε, αναποδιές και προβλήματα που μπορεί να προκύψουν κατά την διάρκεια μας ημέρας… Κάνεις υπερβάσεις. Ξεπερνάς κάποτε τον ίδιο σου τον εαυτό και τις αντοχές του. Θα μπορούσα να ζω την ζωή μου στο Λονδίνο, διασκεδάζοντας, πίνοντας, καπνίζοντας, καταχρήσεις που συνήθως κάνουν οι νέοι της ηλικίας μου. Όμως όλα αυτά δεν συνάδουν με τον αθλητισμό και τα έχω πετάξει προ πολλών ετών στον κάλαθο των αχρήστων, γιατί ο αθλητισμός για μένα είναι τρόπος ζωής”.

6. Σίγουρα για να ασχολείσαι με αυτόν το χώρο, πέραν από το μεράκι, το πείσμα και την ψυχική δύναμη, υπάρχει ψυχολογική και οικονομική στήριξη από την οικογένεια σου, όπως αντιλαμβανόμαστε. Υπάρχουν ωστόσο, άλλες επιχορηγήσεις από την Πολιτεία ή τον ΚΟΑ για το άθλημα;

“Δυστύχως ακολουθούμε μοναχική πορεία. Ο μοναδικός χορηγός μας είναι η τσέπη μας. Το Ζιου Ζίτσου είναι άγνωστο όπως έχουμε πει προηγουμένως. Είναι σχετικά καινούργιο άθλημα στην Κύπρο. Αν είσαι τυχερός, μπορεί και να βρεις κάποιον σπόνσορα που να σου καλύπτει τουλάχιστον ένα μέρος των εξόδων. Γι αυτό κι η ενασχόληση με το Ζίου Ζίτσου είναι μερικής και όχι πληρους απασχόλησης”.

7. Υπάρχουν οι υποδομές και οι εγκαταστάσεις για να μπορέσει κάποιος να προπονηθεί με όλα τα κατάλληλα εφόδια, ώστε να ακολουθήσει πορεία πρωταθλητισμού στην Κύπρο; Αν όχι, που υστερούμε και τι πρέπει να αλλάξει;

“Αρχικό μειονέκτημα της Κύπρου είναι η έλλειψη Ομοσπονδίας στο άθλημα. Το παράδοξο είναι ότι υπάρχουν αθλητές πολύ ικανοί στην Κύπρο, χωρίς την στήριξη της πολιτείας. Αβοήθητοι παντελώς παλεύουν μόνοι τους… Χώρες όπως το Ισραήλ, προσφέρουν πλήρη υποστήριξη και μηνιαίο μισθό στους αθλητές που εκπροσωπούν την χώρα. Φαντάζομαι ότι δεν θα γίνουμε ποτέ Ισραήλ…!”

8. Πόσο δύσκολη είναι η καθημερινότητα ενός αθλητή και πως την αντιμετωπίζεις;

“Είναι δύσκολη μόνο αν δεν έχεις καλό πρόγραμμα. Πέραν από το ακριβές πρόγραμμα της προπόνησης πρέπει να είσαι ενημερωμένος και σε θέματα υγείας, διατροφής, φυσιοθεραπείας και αποθεραπείας. Οι αθλητές δουλεύουν με το σώμα τους και πρέπει να το φροντίζουν ως κόρην οφθαλμού”.

9. Τι θα συμβούλευες μια νεαρή ή έναν νεαρό που θέλουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με τον χώρο;

“Το άθλημα αυτό δεν έχει ακόμη τις σωστές υποδομές για να προσελκύσει και να στηρίξει επαγγελματικά του αθλητές του. Είναι βασικό να υπάρχει οικονομική στήριξη. Επίσης, είναι πολύ σημαντικό, εκτός από την ενδυνάμωση του σώματος να έχουν ως στόχο να μην παραμελούν, άρα να ασκούν σε συστηματική βάση και το πνεύμα τους. Γιατί στις δύσκολες στιγμές, ή ακόμα και σε ήττες, μόνο ο νους του αθλητή είναι αυτός που μπορεί να τον βοηθήσει σε μια πορεία ανάκαμψης”.

10. Μέχρι που φιλοδοξείς να φτάσεις στο άθλημα; Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σου προσωπικός στόχος;

“Στόχος μου είναι να αποκτήσω την μαύρη ζώνη, που είναι το υψηλότερο επίπεδο και να κατακτήσω διάκριση σε παγκόσμια διοργάνωση”.