Το ιπτάμενο παπούτσι του Φέργκιουσον στο μάτι του Μπέκαμ

Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έζησε μεγάλες εποχές με τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον στο τιμόνι της. Οι επιτυχίες ήταν τεράστιες και ακόμη και σήμερα οι «Κόκκινοι Διάβολοι» ψάχνουν να βρουν την χαμένη αίγλη του. Το μυστικό του Φέργκιουσον ήταν πολύ απλό. Στην ομάδα υπήρχε ιεραρχία και όποιος δεν το αναγνώριζε έφευγε. Πάνω απ’ όλους ήταν η ομάδα, έπειτα ο προπονητής και τελευταίοι ποδοσφαιριστές. Ιεραρχία που έπρεπε όλοι να σέβονται σαν ευαγγέλιο.

Το πάρτι της Άρσεναλ και τα νεύρα του Φέργκι

Στις 15 Φεβρουαρίου του 2003 η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αγωνιζόταν κόντρα στην Άρσεναλ για το κύπελλο της Αγγλίας. Όμως στο γήπεδο δεν βγήκαν τα πράγματα που ήθελε ο Φέργκιουσον. Ο Εντού έκανε πάρτι και η Άρσεναλ νίκησε με 2-0. Μετά το τέλος του αγώνα, ο Φέργκιουσον είχε απίστευτα νεύρα.

Ο Φέργκι θεώρησε πως ο Μπέκαμ είχε χάσει τον εαυτό του. Το γεγονός πως είχε γίνει πλέον το νούμερο ένα της ομάδας και ένας απ’ τους πιο διάσημους ποδοσφαιριστές στον κόσμο, τον οδηγούσε στον εφησυχασμό. Και ως συνέπεια αυτού ήταν και η αγωνιστική πτώση του ιδίου. Έτσι ήξερε πως πρέπει να του μιλήσει.

Η σκηνή στα αποδυτήρια

«Ήταν γύρω στα πέντε μέτρα μακριά μου. Ανάμεσα μας, στο πάτωμα, υπήρχε ένα τσούρμο παπούτσια. Ο Ντέιβιντ κάθισε. Μετακινήθηκα προς το μέρος του και καθώς πλησίαζα, κλότσησα ένα παπούτσι. Τον χτύπησε ακριβώς πάνω από το μάτι. Φυσικά προσπάθησε να αντεπιτεθεί και οι άλλοι παίκτες τον σταμάτησαν. «Κάθισε κάτω», του είπα. Απογοήτευσες την ομάδα σου. Μπορείς να διαφωνήσεις όσο θέλεις» σημείωσε στην αυτοβιογραφία του ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον.

Η αρχή του τέλους

Η ιστορία αυτή οδήγησε ουσιαστικά και στο τέλος του Μπέκαμ απ’ την Γιουνάιτεντ όπως εξάλλου σημείωσε ο Φέργκι.  «Την επόμενη μέρα η ιστορία αυτή είχε διαρρεύσει στον Τύπο. Κάποιοι απεικόνιζαν τη ζημιά που προκλήθηκε από το παπούτσι. Αυτές ήταν οι μέρες που είπα στη διοίκηση ότι ο Ντέιβιντ έπρεπε να φύγει. Το μήνυμά μου έγινε κατανοητό από μέλη της διοίκησης που με γνώριζαν. Τη στιγμή που ένας παίκτης της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πίστεψε ότι είναι μεγαλύτερος από τον προπονητή, έπρεπε να φύγει. Συνήθιζα να λέω πως τη στιγμή που ένας προπονητής χάνει την εξουσία του, δεν έχεις μια ομάδα. Οι παίκτες θα αρχίσουν να κάνουν κουμάντο και μετά μπαίνεις σε μπελάδες».