Το σύστημα της Κύπρου δεν επιτρέπει να βγαίνουν ταλέντα

153

Του Μάριου Προδρόμου M.Ed
Colllege of New Jersey
Associate of the American Psychological Association

Εδώ και χρόνια ασχολούμαι με το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο και έχουν δει πολλά τα μάτια μου σ’ αυτό τον χώρο, ειδικότερα στην Κύπρο. Μέχρι και γονιό να βάζει το παιδί του να στέκεται επί μια ώρα μέσα στον ήλιο, πριν από κρίσιμο παιχνίδι της ομάδας του γιατί της είπε να τον αφήσει ήσυχο. Δεν τα ρίχνω βέβαια πάνω στους γονείς που δεν βγαίνουν περισσότερα ταλέντα – για να μην παρεξήγηθω.

Υπάρχουν θαυμάσιοι γονείς, αλλά ακόμα και αυτοί δεν καταλαβαίνουν από ποδόσφαιρο, τα θέλω του προπονητή. Ή ακόμη και αν έστω καταλαβαίνουν από ποδόσφαιρο, η υπερβολική αγάπη για το παιδί τους να τους οδηγεί σε λάθος αποφάσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν επιτρέπεται χειρουργός να κάνει επέμβαση σε συγγενή πρώτου βαθμού. Εύκολα θα μπορεί να κάνει το μοιραίο λάθος από υπερβολική αγάπη και άγχος.

Το σύστημα μας στην Κύπρο είναι λάθος. Όταν πληρώνει ένας γονιός στην ακαδημία, έχει ταυτόχρονα και την απαίτηση να παίζει το παιδί του, να βρίσκεται γενικά στις αρχικές επιλογές του προπονητή. Και καλά κάνει. Ωστόσο, αν ο προπονητής δεν οδηγήσει την ομάδα του στην νίκη, θα τα… ακούσει από τους γονείς. Έτσι, δημιουργείται το δίλημμα, ανάπτυξη ή αποτελέσματα; Πρόκεται για ένα δίλημμα χωρίς απάντηση.

Όσο υπάρχει χρήμα στο ποδόσφαιρο, δεν βγαίνουν παίκτες. Όσο συνεχίζουν να έχουν έξοδα τα Σώματεια για διαιτητές, στολές, προπονητές, γυμναστές, ψυχολόγους και γήπεδα, δεν θα βγαίνουν όσοι παίκτες θα έπρεπε. Ακούω από πολλούς γονείς, δεν παίζει το παιδί μου και τον αδικεί ο προπονητής.

Εγώ το πνεύμα της αντιλογίας, όμως σας λέω: Αν έπαιζε παιδί σε βάρος του δικού σας, το οποίο είναι καλύτερο του, τότε ποίος αδικείται στο τελος; Το παιδί που είναι καλύτερο που παίζει εις βάρος του άλλου; Ή μήπως όλος ο δεσμός που λέγεται αναπτυξιακο ποδόσφαιρο. Αδικείται το σωματείο που θα μπορούσε να έχει ένα μελλοντικό αστέρα, αν λειτουργούσε σωστά. Αδικείται και η εθνική ομάδα. Αν παίζουν αυτοί που κάνουν την διαφορά και αυτοί που μπορούν να κάνουν την διαφορά στο μέλλον, τότε εδώ ξεκινάει ένα άλλο κεφάλαιο.

Πρέπει να αγωνίζονται παίκτες με μέλλον, και όχι αυτοί που έχουν μόνο παρών. Παίκτες που με μια ενέργεια μπορούν να νικήσουν ένα παιχνίδι μόνοι τους. Όπως είπε και ο Καταλανός τεχνικός Pep Guardiola, χρειάζονται και οι πειθαρχημένοι ποδοσφαιριστές, αλλά και οι ατίθασοι που με μια ενέργεια στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου παίρνουν την νικη και το πρωτάθλημα.

Γι’ αυτό αγαπητέ γονιέ, την επόμενη φορά που θέλεις τον προπονητή να βάλει το παιδί σου να στέκεται μέσα στον ήλιο και να μπαίνει ζαλισμένος μέσα στον αγωνιστικό χώρο, να θυμηθείς ότι μόνο ζημιά του κάνεις και σήμερα, αλλά και αύριο.