Οι ποδοσφαιρικές διοργανώσεις που δεν έγιναν ποτέ σε καιρούς κρίσεων

129

Ο αθλητισμός είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής ζωής των ανθρώπων ανά το παγκόσμιο. Κάποτε είναι δείγμα της ανάπτυξης του πολιτισμού, άλλες φορές είναι το χόμπι, το επάγγελμα, μια ολόκληρη νοοτροπία που συντροφεύει τον καθένα από εμας ξεχωριστά.

Ωστόσο, όταν ο πλανήτης βιώνει στιγμές κρίσης, είναι αναπόφευκτο να εξαιρεθεί το κομμάτι του αθλητισμού. Πόλεμοι, ασθένειες, καθεστώτα φτώχειας και άλλες πολλές είναι οι αιτίες που κατά καιρούς έβαλαν «φρένο» στη διεξαγωγή παγκόσμιων και τοπικών μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων. Οι εν λόγω διακοπές επηρέασαν φυσικά και τον βασιλιά των σπορ, το ποδόσφαιρο.

Εξάπλωση κορωνοϊού COVID-19 και λουκέτο παντού!

Οι πρόσφατες εξελίξεις με την εξάπλωση του νέου κορωνοϊού και την επιβολή «λουκέτου» σε κάθε αθλητική δραστηριότητα μέχρι νεωτέρας, είναι μια από αυτές τις δύσκολες στογμές που το παγκόσμιο ποδόσφαιρο πλήγηκε. Εγχώριες και διεθνείς διοργανώσεις σταμάτησαν μέχρι νεωτέρας σε κάθε γωνιά της γης, σε ένα σκηνικό που δεν θα ήταν υπερβολή να χαρακτηριστεί ως πολεμικό. Μάλιστα, μόνο στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους του 20ου αιώνα υπήρξε προηγουμένως ολοκληρωτική διακοπή και αναβολή της αθλητικής δραστηριότητας.

Τα Παγκόσμια Κύπελλα 1942 και 1946 που δεν έγιναν ποτέ

Ενόσω ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, το Μουντιάλ 1942 έμεινε πίσω και δεν μπορούσε φυσικά να πραγματοποιηθεί. Μάλιστα, για το εν λόγω Παγκόσμιο Κύπελλο, η Γερμανία είχε αιτηθεί να το διοργανώσει ήδη από το 1936, όταν και φιλοξενούσε τους Ολυμπιακούς την ίδια περίοδο! Το 1939 όμως απέκτησε (κι άλλο – μη στατιωτικό) αντίπαλο μιας και η Βραζιλία έγινε συνδιεκδικήτρια της διοργάνωση. Ωστόσο, η έναρξη των εχθροπραξιών έκαναν αδύνατη την πραγματοποίηση αθλητικών γεγονότων.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1946 όταν δε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε ολοκληρωθεί, η FIFA δεν διέθετε ούτε τους πόρους, ούτε τη διάθεση για να οργανώσει το Μουντιάλ εκείνη τη χρονιά, εξ’ ου και η λήψη της απόφασης να διοργανωθεί εκ νέου το 1950.

Γερμανία: Δύο ιστορικές διαμαρτυρίες που έβαλαν στοπ

Πέραν από τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, τα εθνικά πρωταθλήματα στη Γερμανία διακόπηκαν δύο ακόμα φορές. Το 1904, η Καρλσρούη είχε ηττηθεί με 6-1 από την Μπριτάνια Βερολίνου στα προημιτελικά. Λίγο πριν την έναρξη των τελικών ανάμεσα σε Μπριτάνια και Λειψία, η Καρλσρούη υποστήριξε ανοιχτά ότι για τη βαριά ήττα της στο Βερολίνο, έφταιξε το γεγονός πως το ματς έγινε στην έδρα της Μπριτάνια και όχι σε ουδέτερο έδαφος, όπως είχε συμφωνηθεί και υπήρχε στο καταστατικό. Έτσι, η σεζόν 1904 δεν έβγαλε ποτέ πρωταθλητή, μιας και η λίγκα διακόπηκε.

Πρωταθλητής Γερμανίας δεν αναδείχθηκε ούτε το 1922. Στον τελικό της διοργάνωσης, το Αμβούργο είχε έρθει ισόπαλο με τη Νυρεμβέργη (1-1), αλλά οι φιλοξενούμενοι είχαν μείνει με 7 παίκτες εξαιτίας δύο αποβολών και δύο παικτών που δεν μπορούσαν να συνεχίσουν. Αριθμός κάτω από το επιτρεπτό όριο που ήταν οκτώ ποδοσφαιριστές. Έτσι, το παιχνίδι σταμάτησε και το πρωτάθλημα απονεμήθηκε στην ομάδα του λιμανιού. Η Νυρεμβέργη έκανε έφεση που οδήγησε σε ένα δικαστικό μπαράζ, το οποίο κέρδισε τελικώς το Αμβούργο. Κι όμως, λίγο πριν την απονομή, οι δεύτεροι αρνήθηκαν τον τίτλο και έτσι ο τίτλος του πρωταθλητή του 1922 δεν βρέθηκε ποτέ σε καμία τροπαιοθήκη!

Copa America: Τα χρόνια της παρακμής και το μεγάλο διάλειμμα

Για όσους δεν το γνωρίζουν, το Copa América υποχρεώθηκε σε ένα μεγάλο διάλειμμα αποχής απ’ το 1967 έως και το 1975, καθώς είχαν δημιουργηθεί αρκετά οργανωτικά ζητήματα. Απ’ την άλλη, η αναζήτηση ενός νέου φρέσκου ποδοσφαιρικού φορμάτ και η αυξανόμενη δημοφιλία που πήρε το Copa Libertadores, ήταν επίσης μερικοί απ’ τους λόγους που το Copa América είχε πτωτική πορεία.

Ως διεθνής διοργάνωση, μόνο το Copa Roca συνέχισε να παίζεται, το οποίο βέβαια σταμάτησε να υπάρχει το 1976. Ουσιαστικά, επρόκειτο για ένα άτυπο κύπελλο και μια άτυπη κονταρομαχία ανάμεσα σε Βραζιλία και Αργεντινή, χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Σε αυτά τα χρόνια παρακμής του Copa América οι παλιές βάσεις του θεσμού «πέθαναν» και κάτι νέο, απείρως πιο ενδιαφέρον προς τους θεατές δημιουργήθηκε. Ακόμα κι αν γι’αυτό χρειάστηκε η «θυσία» του Copa América του 1971.

Ισπανία: Στη δίνη του εμφυλίου

Πάντως, σε αντίθεση με πολλές άλλες ευρωπαϊκές λίγκες, η ισπανική διεξήχθη κανονικά στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου! Ωστόσο, παραδόξως, είχε «φρενάρει» λίγο νωρίτερα λόγω του εμφυλίου πολέμου ανάμεσα στις εθνικιστικές δυνάμεις του Φράνκο και των δημοκρατικών που παρέλυσε και αιματοκύλησε την Ισπανία, από το 1936 έως το 1939. Κατά συνέπεια το αθλητικό θέαμα μπήκε σε δεύτερη μοίρα, με χιλιάδες ζωές να χάνονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ιβηρικής χερσονήσου.

Γαλλία: Φτώχεια και άκυρη η μπαλίτσα

Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όλη η Ευρώπη βρέθηκε σε διαδικασία οικονομικής και όχι μόνο ανασυγκρότησης. Μεταξύ των χωρών και η Γαλλία, η οποία μετά από μια σειρά μέτρων ανέστειλε για μια επταετία το εγχώριο ποδόσφαιρο. Από το 1919 έως το 1926 δεν υπήρξε κανένας πρωταθλητής. Το ίδιο έγινε φυσικά και την τριετία 1929-1932, καθώς οι τεταμένες σχέσεις με τη Γερμανία σε οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο, οδήγησαν σε αναβολή των εθνικών πρωταθλημάτων.

Ιταλία: Στημένα

Αφήνουμε την πείνα, τους πολέμους και τις αρρώστιες και πάμε σε ένα άλλο θέμα. Στημένα. Την περίοδο 1926-1927, η Τορίνο έμοιαζε ασυναγώνιστη. Ωστόσο, η «γκρανάτα» κατηγορήθηκε ότι έστησε το «derbi della molle» κόντρα στη Γιουβέντους. Η αντίδραση της Ομοσπονδίας ήταν άμεση, η οποία αφαίρεσε τον τίτλο από την ομάδα του Πιεμόντε, χωρίς όμως να τον δώσει στη δεύτερη ομάδα. Κάτι που 80 χρόνια αργότερα έγινε, όταν λόγω του σκανδάλου Calciopolis, η «Μεγάλη Κυρία» υποβιβάστηκε για εμπλοκή σε στημένα παιχνίδια και η Ίντερ αναδείχθηκε πρωταθλήτρια.