Όταν το Μπερναμπέου «υποκλίθηκε» στον Ροναλντίνιο

Μπορεί να λατρεύεις τον Μέσι και να μισείς τον Ρονάλντο. Μπορεί να λατρεύεις τον Ρονάλντο και να μισείς τον Ρονάλντο. Μπορεί να φέρνεις ένα σωρό επιχειρήματα για τον καθένα τους, υπέρ κατά και ότι άλλο σκεφτείς αγωνιστικό και εκτός των τεσσάρων γραμμών. Κανείς όμως δεν μπορεί να μην αγαπά τον Ροναλντίνιο.

Γιατί αυτός είναι το ποδόσφαιρο. Ένας άνθρωπος που έκανε απλά αυτό που γούσταρε και έπαιζε καθαρά για τον εαυτό του. Τον έβλεπες Σάββατο να κάνει «όργια» στο Μπερναμπέου και την Κυριακή στον Ρέμο γιατί απλά έτσι ήθελε. Πέραν όμως αυτού η αναγνώριση και σεβασμός ήταν ερχόταν από όλους.

Ήταν 19 Νοεμβρίου 2005 όταν η Μπαρτσελόνα και η Ρεάλ Μαδρίτης διασταύρωναν τα ξίφη τους σε ένα κρίσιμο παιχνίδι μιας και οι δυο ομάδες πήγαιναν χέρι χέρι για τον τίτλο. Εκείνη τη νύχτα ο Ροναλντίνιο έκανε το καλύτερο παιχνίδι της καριέρας του. Χόρεψε στην κυριολεξία τον Σέρχιο Ράμος και τους συμπαίκτες του.

Το αποτέλεσμα ήταν να κερδίσει το μεγαλύτερο «τίτλο» που μπορεί να κερδίσει κάποιος… τον σεβασμό των αντιπάλων. Ο Ροναλντίνιο ανάγκασε τους οπαδούς της μισητής αντιπάλου να σηκωθούν απ’ τις θέσεις τους και να τον χειροκροτήσουν.

Πως τα κατάφερε όμως;

Το παιχνίδι ξεκίνησε και ο Ροναλντίνιο είχε κέφια. Μοναδικές ντρίμπλες που ελάχιστοι ακόμη και σήμερα μπορούν να κάνουν, πάσες με χειρουργική ακρίβεια, και μοναδικά τελειώματα. Ο Ροναλντίνιο ήταν απλά εντυπωσιακός. Έριξε και δυο παστέλια γιατί πολύ απλά μπορούσε.

Το standing ovation

Κι όμως στη διάρκεια του «el clasico», και με την ατμόσφαιρα τεταμένη, έγινε αυτό που δεν περίμενε κανείς. Την ώρα που ο Ρόνι σκόραρε το δεύτερο του τέρμα και τρίτο για την Μπάρτσα, 80 χιλιάδες οπαδοί της Ρεάλ Μαδρίτης σηκώθηκαν απ’ τις καρέκλες τους και τον χειροκρότησαν. Ήταν η μέρα που ο Ροναλντίνιο άφησε το στίγμα του στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Και όταν ο ίδιος ρωτήθηκε το πως κατόρθωσε να κερδίσει τον σεβασμό των αντιπάλων του σημείωσε «Πάντα έπαιζα μόνο για να περνώ καλά. Πάντα το έκανα αυτό. Μόνο αυτό χρειάζεσαι έτσι;»

Αυτός είναι Ροναλντίνιο. Ένας ποδοσφαιριστής προικισμένος όσο ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλα τους ενός χεριού, απ’ τους Θεούς του ποδοσφαίρου και ο οποίος ζούσε την κάθε στιγμή. Ένα αγόρι που ήθελε μόνο να κλωτσά τη μπάλα, ένας άνθρωπος που είχε πάντα το χαμόγελο στα χείλη και χάριζε ένα στον κάθε οπαδό.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Ο ρόλος του Ροναλντίνιο στην καριέρα του Μέσι

Όταν ο Ρονάλντο το «Φαινόμενο» αγωνιζόταν με το όνομα Ροναλντίνιο