Τραγωδία του Χέιζελ: Ο τελικός της ντροπής του 1985 (vid/pics)

305
29 Μαΐου 1985. Ο χρόνος σταματά στο στάδιο «Χέιζελ» στις Βρυξέλλες. Υπο κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να ήταν μέρα γιορτής, μια καθόλα ποδοσφαιρική ημέρα, αφού όλα ήταν έτοιμα για να διεξαχθεί ένας απ’ τους πιο ενδιαφέροντες τελικούς για το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης ανάμεσα σε Λίβερπουλ και Γιουβέντους. Αντ’ αυτού ο αγώνας πέρασε σε δεύτερη μοίρα και εξελίχθηκε σε έναν εφιάλτη, σε μια μαύρη επέτειο. Η τραγωδία του Χέιζελ ήταν μια από τις χειρότερες ποδοσφαιρικές τραγωδίες στην ιστορία.

Ο χουλιγκανισμός είχε νικήσει

Τιι μπορεί να πάει στραβά σε έναν τελικό εκτός απ’ το να χάσει η ομάδα σου; Πολλά δυστυχώς. Πολλά που μπορούν να καταστρέψουν την σημασία, τις αξίες του ποδοσφαίρου ως άθλημα, αλλά και ανθρώπινες ζωές. Μόλις μια ώρα πριν την προγραμματισμένη έναρξη της αναμέτρησης, την ώρα που το «Χέιζελ» ήταν γεμάτοι από οπαδούς των δύο ομάδων, αυτοί της Λίβερπουλ επιτέθηκαν με μαχαίρια στους αντίστοιχους της Γιουβέντους, με τους λιγοστούς αστυνομικούς να μην μπορούν να αντιδράσουν. Οι ανεγκέφαλοι φανατικοί οπαδοί της Λίβερπουλ, κατάφεραν και παραβίασαν ένα κιγκλίδωμα που τους χώριζε από τους αντίπαλους φιλάθλους της Γιουβέντους. Οι φίλοι της «Γηραιάς Κυρίας» αναγκάστηκαν να οπισθοχωρούν προς έναν τοίχο, αφού δεν υπήρχε κάποια άλλη διέξοδος για να γλιτώσουν.

Ο τοίχος κατέρρευσε, η τραγωδία είχε αρχίσει

Όσοι οπαδοί δυστυχώς βρίσκονταν κοντά στον τοίχο συνεθλίβησαν από την πίεση χιλιάδων κόσμου. Κι ενώ πολλά άτομα αναρριχήθηκαν πάνω από τον τοίχο με ασφάλεια με τη βοήθεια άλλων οπαδών, ξαφνικά ο τοίχος μη αντέχοντας την πίεση, κατέρρευσε. 39 οπαδοί της Γιουβέντους έχασαν τη ζωή τους ακαριαία (άλλος 1 υπέκυψε αργότερα) και 600 άνθρωποι τραυματίστηκαν σοβαρά. Μεταξύ των φιλάθλων που έχασαν τη ζωή τους ήταν και ένα 11χρονο αγόρι. Οι εθνικότητες των 39 οπαδών που έχασαν τη ζωή τους ήταν: 32 Ιταλοί, 4 Βέλγοι, 2 Γάλλοι και 1 Βορειοϊρλανδός. Έτσι γράφτηκε μια από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Μάλιστα, εν τέλει το παιχνίδι τελικά διεξήχθη κανονικά – αν είναι ποτέ δυνατόν, παρά την καταστροφή της κερκίδας και τον θάνατο ανθρώπινων ψυχών, προκειμένου να αποφευχθεί περαιτέρω βία. Για την ιστορία η Γιουβέντους επικράτησε με 1-0 της Λίβερπουλ με εύστοχη εκτέλεση πέναλτι του Μισέλ Πλατινί. Κανείς βέβαια δεν μπορούσε να πανηγυρίσει πραγματικά αυτόν τον τίτλο, αν και οι ποδοσφαιριστές της Γιούβε και όσοι οπαδοί έμειναν στο γήπεδο πανηγύρισαν μόλις μετά από τρεις ώρες που χάθηκαν 39 άτομα. Μάλλον δεν είχαν αντιληφθεί τι είχε συμβεί πραγματικά. Ήταν μια ήττα για το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό.

Η καθοριστική απόφαση της Θάτσερ για αποκλεισμό

Η συγκεκριμένη βραδιά έμελλε να αλλάξει για πάντα την ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου. Το γεγονός ότι υπαίτιοι της τραγωδίας υπήρξαν οι οπαδοί της αγγλικής ομάδας, οδήγησε την τότε πρωθυπουργό της Αγγλίας, Μάργκαρετ Θάτσερ – γνωστή και ως «Σιδηρά Κυρία» λόγω των αντι-εργατικών πολιτικών που εφάρμοζε, σε συνεννόηση με την ΟΥΕΦΑ, στην απόφαση να αποκλείσει για 5 χρόνια όλους (!) τους αγγλικούς συλλόγους από τις διοργανώσεις των ευρωπαϊκών κυπέλλων, με εξαίρεση τη Λίβερπουλ, η οποία αποκλείστηκε για 6 χρόνια (!) Η πάταξη του χουλιγκανισμού στην Αγγλία μόλις είχε αρχίσει…

Πάντως, η σκληρή απόφασή της Θάτσερ γιγάντωσε την αντιπάθεια των Άγγλων οπαδών προς το πρόσωπό της με αποκορύφωμα τους πανηγυρισμούς που ξέσπασαν μετά την ανακοίνωση του θανάτου της. Συγκεκριμένα, οπαδοί της Λίβερπουλ, αλλά και της Μαν. Γιουνάιτεντ σε μικρότερο βαθμό, όπως και γενικότερα περιοχές της Βόρειας Αγγλίας, πανηγύριζαν έξαλλα στους δρόμους όταν έγινε η κηδείας της! Φυσικά, η μακάβρια αυτή κίνηση δεν σχετιζόταν απόλυτα με το ποδόσφαιρο, αλλά με την πολιτική που ακολουθούσε. Άλλωστε σε εκείνες τις περιοχές, ο περισσότερος κόσμος ανήκει στην εργατική τάξη την οποία η Θάτσερ είχε πλήξει με πολλά μέτρα (κλείσιμο ορυχείων κτλ).


Διαβάστε επίσης: Τραγωδία του Χίλσμπορο: Όταν η Λίβερπουλ βυθίστηκε στο πένθος


Καμία ποινή για την ακαταλληλότητα του γηπέδου και την αστυνόμευση

Επίσης, μικρότερη τιμωρία επιβλήθηκε και στη Γιουβέντους, η οποία υποχρεώθηκε να δώσει ορισμένους εντός έδρας αγώνες στην επόμενη διοργάνωση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, με κεκλεισμένων των θυρών.

Σε ότι αφορά το στάδιο «Χέιζελ», μετά την τραγωδία στη συνέχεια ανακατασκευάστηκε. Τα βελτιωτικά έργα που έγιναν προσέδωσαν τη μέγιστη δυνατή ασφάλεια, ενώ άλλαξε και η ονομασία του (ονομάζεται πλέον Στάδιο Βασιλιάς Μπωντουέν). Βέβαια τα ερωτήματα για την καταλληλότητα του σταδίου την εποχή που συνέβη η τραγωδία ήταν πολλά και αναπάντητα. Γιατί δεν υπήρχε κάποια έξοδος κινδύνου; Γιατί κατέρρευσε ο τοίχος; Γιατί δεν υπήρχε επαρκής αστυνόμευση εντός αγωνιστικού χώρου; Πως κατάφεραν οι οπαδοί να ρίξουν τα κιγκλιδώματα και να περάσουν απέναντι; Όπως και να έχει. Οι ανθρώποι που χάθηκαν δεν γυρίζουν πίσω! Όμως κανένας δεν ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για όλα αυτά!

Αξιοσημείωτο είναι ότι μόλις έντεκα χρόνια μετά την τραγωδία, το 1996, η ΟΥΕΦΑ τόλμησε και διοργάνωσε σ’ αυτό το καινούριο πλέον στάδιο τον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων!