Τρίφον Ιβάνοφ: Το «κακό παιδί» των γηπέδων που νικήθηκε από τις καταχρήσεις

Τρίφον Ιβάνοφ. Ο αυτοκαταστροφικός Βούλγαρος αμυντικός με την άγρια όψη που εκ πρώτης θύμιζε εγκληματία, o άνθρωπος που είχε 76 συμμετοχές και 6 γκολ με την φανέλα της εθνικής, ο  τύπος που με τις εμφανίσεις του στο Μουντιάλ των ΗΠΑ του 1994, συνέβαλε τα μέγιστα στην εξαιρετική πορεία της χώρας του που την οδήγησε μέχρι την κατάκτηση της 4ης θέσης (!), προδόθηκε από τη καρδιά του στις 13 Φεβρουαρίου του 2016 λόγω καταχρήσεων.

Η φάτσα εγκληματία και το αίμα που έβραζε

Ο Ιβάνοφ είχε αποκτήσει τη φήμη ενός σκληροτράχηλου, αιμοσταγή κεντρικού αμυντικού, ο οποίος δεν δίσταζε να χτυπήσει τον αντίπαλο, αφού δύσκολα μπορούσε να ελέγξει τα συναισθήματά του και το πάθος του. Κάτι τέτοιο είχε κάνει όταν κάποιος τον χαρακτήρισε «Βούλγαρο βρομιάρη», ενώ είχε δεχτεί και την πρώτη του κόκκινη κάρτα με την Εθνική σε… φιλικό κόντρα στην Ιταλία, όταν ο Βιάλι τον έφτυσε στο πρόσωπο και αυτός τον έριξε κάτω. Η ατάκα του Χρίστο Στόιτσκοφ, που τον συμπεριέλαβε στην ιδανική 11αδα του, ήταν χαρακτηριστική: «O Ιβανόφ δεν πήρε ποτέ του αιχμαλώτους».

Οι μεγάλες στιγμές και οι επιτυχίες

Βέβαια, ο Ιβάνοφ εκτός από ξύλο, μπορούσε να πετυχαίνει και άκρως θεαματικά γκολ, όπως αυτό με την Ουαλία για τα προκριματικά του Euro 1996! Μάλιστα την ίδια σεζόν, ο Ιβάνοφ είχε κερδίσει τον τίτλο του καλύτερου Βούλγαρου ποδοσφαιριστή της χρονιάς, ενώ σε συλλογικό επίπεδο πανηγύρισε 3 πρωταθλήματα και 1 Κύπελλο Βουλγαρίας με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας, καθώς και 1 πρωτάθλημα Αυστρίας με την Ραπίντ Βιέννης, με την οποία μάλιστα ήταν φιναλίστ στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων τη σεζόν 1995-1996 κόντρα στην ΠΖΣ (έχασε με 1-0).

Μόνο σεβασμός…!

Η μεγαλύτερη του επιτυχία του όμως, ήταν η καθολική αναγνώριση και ο σεβασμός που απολάμβανε από τους συμπατριώτες του! Δεν είναι και λίγο πράγμα να σε σέβονται και να σε αγαπούν (!) οπαδοί της αντιπάλου, όπως έκαναν οι οπαδοί της Λέφσκι. Ο «Λύκος» ήταν απ’ τους λίγους ανθρώπους που έπαιζαν με πάθος για τη φανέλα και αυτό όλοι το παραδέχονταν και το είχαν σε εκτίμηση.

Ήταν εκείνος ο τύπος που ενώ αγωνιζόταν με την Ραπίντ Βιέννης «κατσάδιασε» τους συμπαίκτες του που θέλησαν να επισκεφτούν την μπουτίκ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, λίγη ώρα πριν την έναρξη του αγώνα. Θεωρούσε άλλωστε ότι αυτή η κίνηση έδειχνε ομάδα που θα χάσει με κατεβασμένα τα χέρια, κάτι που ήταν εντελώς εκτός της δικής του ιδιοσυγκρασίας! Τελικά, η Ραπίντ ηττήθηκε με 2-0 στο θεσμό του Τσάμπιονς Λιγκ, όμως ο Ερίκ Καντονά τα είχε βρει σκούρα από τον Ιβάνοφ γεγονός που τον έκανε να του χαρίσει τη φανέλα του στο τέλος της αναμέτρησης.

«Χαλάρωσε. Μόλις με δουν θα χεστούν πάνω τους», τα κάστρα και το… τανκ

Αυτή την ατάκα του τίτλου πιο πάνω φαίνεται να είπε ο Ιβάνοφ, προσπαθώντας να καθησυχάσει τον προπονητή της Βουλγαρίας, λίγες ώρες πριν συναντηθεί με την ομάδα της Γερμανίας για τα προημιτελικά του Μουντιάλ το 1994. Και γιατί όχι, όταν το λέει ο Ιβάνοφ να γίνει άλλωστε; Κάποτε δε ο τρελός αυτός τύπος, αγόρασε ένα τανκ γιατί ήθελε να δει πως είναι να το οδηγείς. Έκοβε λοιπόν βόλτες με ένα άρμα μάχης στους αγρούς του Βέλικο Τάρνοβο και τσατιζόταν όταν του το ανέφεραν ως κάτι το περίεργο. «Πώς κάνετε έτσι; Λίγους μήνες μόνο το κράτησα, ήθελα να δω πώς είναι να οδηγείς τανκς». Κάποια άλλη φορά, ο Ιβάνοφ φωτογραφήθηκε σαν… γαλαζοαίματος μπροστά από ένα μεσαιωνικό κάστρο! Επρόκειτο ξεκάθαρα για μια μοναδική φυσιογνωμία.

Οι εξαρτήσεις και η τρέλα

Ωστόσο, πάντοτε αν τον ρωτούσες για τις εξαρτήσεις του απαντούσε: «Πίνω μόνο μπύρες και ουίσκι, κυρίως Black Label 12άρι». Ήταν ο άνθρωπος που λίγη ώρα πριν το ματς, μπορεί να έλιωνε στην πισίνα, καπνίζοντας, τρώγοντας τηγανιτές πατάτες και πίνοντας ποτάκι, αλλά όταν έμπαινε στο γήπεδο ήταν έτοιμος να κατασπαράξει τον οποιονδήποτε αντίπαλο.

Όταν ο Ιβάνοφ έπαιζε στην Ελβετία το 1993-1995 και την Neuchâtel Xamax, ο προπονητής με τον οποίο είχε κόντρα, τον ενημέρωσε πως είναι εκτός ομάδας μη αντέχοντας άλλο τα εξωαγωνιστικά χουσούρια του Βούλγαρου. Ο Ιβανόφ μάζεψε τα ρούχα του, πήγε στην κερκίδα και κάθισε να απολαύσει τον αγώνα με καφέ και τσιγάρο, μέχρι που εμφανίστηκε ο πρόεδρος του συλλόγου και τον πήρε κουβαλητό στα αποδυτήρια. Ο τύπος μας βρέθηκε από το πουθενά… να μπαίνει αλλαγή στο 15′, σε ένα ματς που τελικά κρίθηκε από δικό του γκολ!

Το πιο καλτ τουρνουά με το όνομά του στην… Βραζιλία!

Κι αν ακόμη δεν πιστεύεις ότι το Ιβάνοφ ήταν μεγάλη φυσιογνωμία, τον Ιανουάριο του 2008, προς τιμήν του καθιερώθηκε στην μακρινή Βραζιλία (!) το… πιο καλτ τουρνουά ποδοσφαίρου στον κόσμο. Το «Τρίφον Ιβάνοφ», το οποίο ολοκληρώθηκε μετά από έναν δεκαετή κύκλο το 2018! Πόσο παράδοξο μπορεί να είναι στη χώρα που ζει και αναπνέει για το ποδόσφαιρο, να αφιερώνεται χώρος και χρόνος στο όνομα ενός Βούλγαρου αμυντικού; Ο Ιβάνοφ το είχε πετύχει!

Ο θανάτός του και το tribute

Στις 13 Φεβρουαρίου του 2016, οι εξαρτήσεις έμελλαν να βάλουν οριστικό τέλος στη ζωή του. Ήταν μια μαύρη μέρα στη Βουλγαρία και στη ψυχή των απανταχού ποδοσφαιρόφιλων. Ο Ιβάνοφ, που δεν ήταν απλά ένας παίκτης, αλλά μια ιδέα, έφυγε από τη ζωή.

Στις 20 Μαΐου του 2016, το Εθνικό Στάδιο στη Σόφια ήταν κατάμεστο. Ο Χρίστο Στόιτσκοφ γιόρταζε, με καθυστέρηση δυο μηνών, τα 50α του γενέθλια με ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο: Προσκαλώντας για ένα φιλικό φίλους και παγκόσμιους αστέρες, με τους οποίους είχε αγωνιστεί ως συμπαίκτης ή αντίπαλος στη διάρκεια της καριέρας του. Ανάμεσα τους βρισκόταν ο Ζαμοράνο, ο Μαλντίνι, ο Χάτζι, ο Βαλντεράμα, ο Μπαλάκοφ και ο Μπερμπάτοφ. Λίγο πριν την έναρξη του εορταστικού φιλικού, στον πίνακα του γηπέδου εμφανίστηκε η φωτογραφία ενός μαλλιαρού, μουσάτου τύπου, του Ιβάνοφ.

Όλο το γήπεδο σηκώθηκε όρθιο και ξεκίνησε να χειροκροτάει. Το χειροκρότημα κράτησε τρία ολόκληρα λεπτά. Στη διάρκεια αυτών ο 50χρονος Στόιτσκοφ, μπροστά σε όλους αυτούς τους ποδοσφαιρικούς θρύλους και τους χιλιάδες φιλάθλους που πήγαν εκεί για να γιορτάσουν τα γενέθλια του, έκατσε στα γόνατα στο κέντρο του γηπέδου, έκρυψε το πρόσωπο του με τα χέρια του και έβαλε τα κλάματα. Όλα αυτά για τον θρύλο, Ιβάνοφ.