Τα περίφημα ποδοσφαιρικά φιλικά του Μπομπ Μάρλεϊ και των Γουέιλερς

Ένα καυτό μεσημέρι στις 2 Ιουλίου του 1980, ένα λεωφορείο με μερικούς… ιδιαίτερους ποδοσφαιριστές, καταφτάνει στο προπονητικό κέντρο Ζονελιέρ, εκεί που προπονείτο η Εθνική Γαλλία στη Νάντη. Απ’ αυτό κατεβαίνουν κάτι τύποι με παράταιρες χρωματιστές φόρμες, πολύχρωμους σκούφους και… κοκκινισμένα μάτια. Ήταν η ανεπίσημη ομάδα επιλέκτων των Γουέιλερς, η οποία μετά από ενέργειες του θρυλικού τραγουδιστή της Ρέγκε Μπομπ Μάρλεϊ, θα κανονίσει να παίξει ένα φιλικό 5Χ5 με την πρωταθλήτρια Γαλλίας, λίγες ώρες πριν τη συναυλία του Τζαμαϊκανού στο Μποζουάρ.
Μια παράδοξη ποδοσφαιρική ομάδα… μουσικών

Συμπαίκτες του Μάρλεϊ ο… μάγειρας που συνοδεύει το γκρουπ και ήταν υπεύθυνος για τις αυστηρές διατροφικές συνήθειες των ρασταφάρι, ως αμυντικό δίδυμο τα αδέρφια Κάρλτον (ντράμερ) και o Άστον Μπάρετ (μπασίστας). Στην επίθεση ο μεσοεπιθετικός Άλαν «Σκιλ» Κόουλ, ο καλύτερος Τζαμαϊκανός ποδοσφαιρστής που είχε ποτέ η χώρα. Ο Κόουλ ήταν ο καλύτερος φίλος του Μάρλεϊ και μάνατζερ στις περισσότερες περιοδείες φιλικών των Γουέιλερς από τα μέσα της δεκαετίας του ’70. Ο Κόουλ είχε αγωνιστεί στην Εθνική σε ηλικία μόλις 15 ετών, υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο στη βραζιλιάνικη Νάουτικο με την οποία αντιμετώπισε, μεταξύ άλλων τον Πελέ, έζησε από κοντά τον εμφύλιο στην Αιθιοπία και υπέγραψε ως συνδημιουργός μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Μάρλεϊ, το «War».

Oι δυο κολλητοί, Μάρλεϊ και Κόουλ
Η θεϊκή σχέση του Μάρλεϊ και του Κόουλ, οι περιοδείες και τα φιλικά

«Ο Άλαν αγαπούσε τη μουσική κι εγώ την μπάλα. Ήταν θέλημα Θεού να συναντηθούμε», έλεγε ο Μάρλεϊ. Ο Κόουλ ανάμεσα στα καθήκοντά του είχε να προπονεί τα μέλη της μπάντας, αφού τα φιλικά ματς αποτελούσαν μέρος της μουσικής περιοδείας. Ο Μπομπ Μάρλεϊ αγαπούσε παθιασμένα το ποδόσφαιρο, έτσι αντί να δίνει συνεντεύξεις ή να τρέχει για πρόβες ήχου, οργάνωνε φιλικά με κάθε διαθέσιμη ομάδα!

Στην Βραζιλία το 1970, ο Μπομπ Μάρλεϊ έπαιξε στους δρόμους του Ρίο ντε Τζανέιρο, φορώντας την φανέλα της Σάντος με το 10 του αγαπημένου του Πελέ που του είχαν χαρίσει. Απέναντι σε δημοσιογράφους στο Μπάτερσι Παρκ στο Λονδίνο το 1975, εναντίον μιας μεικτής καλλιτεχνών και δημοσιογράφων δίπλα στον Πύργο του Άιφελ το 1977, στις εγκαταστάσεις της Φούλαμ και άλλα πολλά ματσάκια.

Συγκεκριμένα, στο Ρίο ντε Τζανέιρο τον Μάρτιο του 1980, είχε παίξει παρέα με τον Τζέικομπ Μίλερ (τραγουδιστής των Ίνερ Σερκλ που σκοτώθηκε λίγους μήνες αργότερα), τον σπουδαίο Βραζιλιάνο μουσικό και συγγραφέα, Τσίκο Μπουάρκε και τον Πάουλο Σέζαρ, τον Βραζιλιάνο παγκόσμιο πρωταθλητή του 1970 και που είχε πει κάποτε: “Ο Μπομπ δεν ξέρει να παίζει. Αν έπρεπε να τον βαθμολογήσω από το 1 μέχρι το 10 θα του έδινα 1.5”. Πάντως, το γεγονός ότι ο θρύλος της ρέγκε είχε ήδη διαγνωστεί με μελάνωμα, δεν τον εμπόδισε να βάλει ένα γκολ. Αξιοσημείωτο, ήταν ότι εκείνον τον αγώνα, ο Μάρλεϊ είχε ξοδέψει 1.000 δολάρια σε ένα κατάστημα αθλητικών ειδών του Ρίο!

Η τρέλα για την μπάλα ξεπερνούσε τον καρκίνο

Μάλιστα, το καλοκαίρι του 1978, είχε κανονίσει συναυλίες στη Αργεντινή, όπου διεξαγόταν το Μουντιάλ. Φυσικά για να παίξει και να δει μπαλίτσα και τους αγαπημένους του Ντιέγο Μαραντόνα και Οσβάλντο Άρντιλες (τον οποίο παρακολουθούσε σε αγώνες της Τότεναμ στο Λονδίνο). Πιο χαρακτηριστικό απ’ όλα που δείχνει την μεγάλη αγάπη του για το ποδόσφαιρο, στην τελευταία του περιοδεία στην Αγγλία αρνήθηκε να δώσει οποιαδήποτε συνέντευξη, επιλέγοντας στην θέση τους να κλείσει ένα κοντινό γηπεδάκι στο Λονδίνο για όλες τις ημέρες και να προκαλέσει σε αγώνα… όποιον ήθελε να τον γνωρίσει. Ελάχιστες μέρες μετά το παιχνίδι αυτό κατέρρευσε έπειτα από μια συναυλία στη Νέα Υόρκη. Πέθανε στο Μαϊάμι λίγους μήνες μετά, στις 11 Μαΐου 1981, όντας μόλις 36 χρονών, πηγαίνοντας για τροχάδι στο Σέντραλ Παρκ.

Φωτογραφία: Σεπτέμβριος 1980 στο Μαϊάμι της Αμερικής. Μια ομάδα αποτελούμενη από Αμερικανούς και Τζαμαϊκανούς αντιμετωπίζει μια αντίσοτιχη από την Αϊτή. Ο Μπόμπ Μάρλει όντας ήδη άρρωστος και καταπονημένος από τον καρκίνο που εξαπλωνόταν σ’ όλο του το σώμα παίζει κανονικά.

Φημολογίες της εποχής, λένε ότι ο καρκίνος ο οποίος διαγνώσθηκε στον Μάρλεϊ το φθινόπωρο του 1980, οφειλόταν σε κάποια μόλυνση από αφημένους τραυματισμούς που αποκόμισε από αυτά τα φιλικά ματς. Στην πραγματικότητα, ο Μάρλεϊ είχε τραυματιστεί άσχημα στο μικρό δάχτυλο του ποδιού του πολλές φορές, η πιο άσχημη στο Παρίσι το 1977. Μάλιστα, ο γιατρός που τον φρόντισε του σύστησε να κάνει εξετάσεις για ένα νύχι του ποδιού του που φαινόταν ύποπτο. Εντούτοις, ο Μάρλεϊ προτίμησε να ακολουθήσει κάποιες εναλλακτικές θεραπείες, σύμφωνες με τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις.

Το περιβόητο φιλικό απέναντι στην Εθνική Γαλλίας

Επιστρέφουμε στο φιλικό της 2ης Ιουλίου 1980. Η Ναντ εκείνη την εποχή διατηρούσε σπουδαία ομάδα, ήταν αήττητη από το 1976 στο γήπεδό της (!), είχε φτάσει στους ημιτελικούς του Κυπέλλου Κυπελλούχων και διακρινόταν για το επιθετικό ποδόσφαιρο που έπαιζε. Η ομάδα του Μάρλεϊ είχε να αντιμετωπίσει διεθνείς επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, ανάμεσά τους ο Ανρί Μισέλ, ο αρχηγός που έχει ήδη κερδίσει τρία πρωταθλήματα με τη Ναντ και αργότερα θα γινόταν προπονητής της Εθνικής Γαλλίας, αλλά και ο Ζιλ Ραμπιγιόν, ο οποίος μετέπειτα ως τεχνικός διευθυντής των Καννών, θα ανακαλύψει τον πιτσιρικά… Ζινεντίν Ζιντάν.

Τελικά, οι Γάλλοι θα επικρατήσουν με το στενό 4-3, με τον Μπομπ Μάρλεϊ να ρίχνει δυο γκολ και να εντυπωσιάζει με την τεχνική του κατάρτιση, αλλά κυρίως με την επιμονή του να κυνηγάει κάθε χαμένη μπαλιά. «Ήταν χαρούμενοι που έπαιζαν, τους άρεσε πραγματικά η μπάλα, αλλά αντιμετώπιζαν το παιχνίδι πολύ σοβαρά. Μετά το ματς μας κάλεσαν στο πούλμαν τους. Πολλή κάπνα, και δεν κάπνιζαν Γκολουάζ. Μας αφιέρωσαν έναν δίσκο, μας προσκάλεσαν στη συναυλία», θυμούνται οι Γάλλοι. Στις φωτογραφίες, ο Μάρλεϊ φορά την ιστορική κιτρινοπράσινη φανέλα της Ναντ, ο Ανρί Μισέλ την φανέλα του Περού κι ο Ζιλ Ραμπιγιόν της Ντούκλα Πράγας.

Οι δυο αρχηγοί της αναμέτρησης, ο Μπομπ Μάρλεϊ με τον Γάλλο, Ανρί Μισέλ
Μια ζωή ποδόσφαιρο και μουσική

Ο Μπομπ Μάρλεϊ, όταν ήταν πιτσιρικάς λάτρευε να παίζει ποδόσφαιρο με ό,τι αντικείμενο έβρισκε (κονσέρβες, πορτοκάλια). Στα 15 του η μαμά Μάρλεϊ τον χτύπησε με μια ζώνη, επειδή είχε καταστρέψει τα παπούτσια του σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Τότε τον έσωσε ο θείος του, ενώ για να επανορθώσει τον έβαλε να καθαρίσει όλο το σπίτι και επισκευάσει ένα τραπέζι. Η αγάπη του για το άθλημα ήταν αγνή και ήταν απ’ τις μεγαλύτερες του αγάπες. Το αποδεικνύουν άλλωστε τα φιλικά που έδινε στις περιοδείες του.

Σε μια επίσκεψή του στην Βραζιλία, ο Μπομπ Μάρλεϊ, είχε ζητήσει από τον φίλο του πλέον θρύλο της Εθνικής της Σελεσάο, Πάουλο Σέζαρ, να τον βοηθήσει με ένα πρότζεκτ. Ήθελε να δημιουργήσει ένα ποδοσφαιρικό σχολείο στην Τζαμάικα, εντούτοις αρρώστησε και δυστυχώς έφυγε από τη ζωή.

Ο κιθαρίστας Τζούνιορ Μάρβιν, ο Τζέικομπ Μίλερ των Ίνερ Σερκλ, ο Πάουλο Σέζαρ και ο Μπομπ Μάρλεϊ.

«Αγαπώ πρώτα τη μουσική και μετά το ποδόσφαιρο. Αν ερχόταν πρώτο το ποδόσφαιρο θα ήταν κάπως επικίνδυνο γιατί είναι βίαιο άθλημα. Όταν κάποιος σου κάνει ένα γερό τάκλιν, σου ξυπνάει άγρια ένστικτα».