Γονείς και κυπριακό ποδόσφαιρο

135

Του Μάριου Προδρόμου
Associate of the American Psychological Association

Υπαρχούν και γονείς που θαυμάζω στη Κύπρο. Εκείνοι που αφήνουν τον προπονητή να κάνει την δουλειά του. Δεν κάνουν παράπονα για τον χρόνο συμμετοχής του παιδιού τους. Δεν βάζουν μάνατζερ να πιέζει τον προπονητή να παίζει το παιδί τους και πότε δεν μιλάνε. Ο τέλειος και υποστηρικτικός γονιός.

Όμως ο προπονητής πολλές φορές τους θεωρεί όχι μόνο αδύναμους, αλλά και δεδομένους. Με αποτέλεσμα το παιδί τους να παίζει αν δεν είναι το τεράστιο ταλέντο που βγάζει μάτια, το λιγότερο. Αυτοί οι γονείς συνήθως βλέπουν το παιδί τους να γίνεται τελευταία αλλαγή, ενώ ο προπονητής βάζει συνεχεία τα παιδιά που του τηλεφώνουν οι γονείς τους.

Στο τέλος της ημέρας διερωτάται κανείς εάν πρέπει ή δεν πρέπει να είναι αυτό που λέμε σωστός γονειός (αυτός που δεν θα προσπαθήσει να ανυψώσει το παιδί του σε βάρος των άλλων) σε ότι αφορά το ποδόσφαιρο; Εγώ λέω ότι υπάρχει Θεός και βλέπει. Αν το παιδί είναι καλό, δεν θα χαθεί. Προπονητής γίνεται όποιος θέλει. €800 και δύο εβδομάδες σεμινάριο. Καλοί παίκτες ελάχιστοι μπορούν να γίνουν όμως.

Μην αλλάξεις για κανέναν λοιπόν αγαπητέ μου, αν ανήκεις στη πρώτη κατηγορία γονέων που αναφέρουμε, διότι ελάχιστοι σωστοί γονείς υπάρχουν. Το παιδι σου θα λάμψει απο μόνο του και η αλήθεια θα φανεί στο μέλλον. Για μένα δεν γίνεται κανείς παίκτης, αλλά ούτε και σωστός γονιός, αλλά γεννιέται!