Ίντερ-Ρονάλντο: Ευχή και κατάρα για το “φαινόμενο”

207
Υπήρξε κορυφαίος. Πήρε το παρατσούκλι “φαινόμενο” δικαιωματικά. Ο Ρονάλντο πραγματοποίησε εξωπραγματική σεζόν στην Μπαρτσελόνα με 49 συμμετοχές και 47 γκολ, πολλές μοναδικές ποδοσφαιρικές στιγμές που έγραψαν τη δική τους ιστορία, με χαρακτηριστικότερη εκείνη του γκολ κόντρα στην Κομποστέλα το Οκτώβριο του 1996, όπου έγινε μέχρι και διαφήμιση της NIKE με την ατάκα: “Φαντάσου να έχεις ζητήσει από τον Θεό να γίνεις ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο και να σε ακούσει!”. Παρόλα αυτά το καλοκαίρι του 1997, ο Βραζιλιάνος αποχώρησε από την Μπαρτσελόνα με προορισμό το Μιλάνο και την Ίντερ, έναντι περίπου 27.000.000€ (ποσό ρεκόρ για την εποχή)!
Με αφορμή την φυγή Νεϊμάρ, εξήγησε γιατί αποχώρησε από την Μπάρτσα:

Αρκετά χρόνια αργότερα, 20 για την ακρίβεια, το “φαινόμενο” έσπασε τη σιωπή του και με αφορμή την… παρόμοια “έξοδο” του Νεϊμάρ από την Βαρκελώνη, αποκάλυψε το λόγο που έφυγε ο ίδιος από την Μπάρτσα.

“Οι παίκτες πρέπει να βρουν το χρόνο για να τα δουν όλα. Πρέπει επίσης να είναι συγκεντρωμένοι στις δικές τους δουλείες. Η αποχώρηση του Νεϊμάρ μοιάζει αρκετά με τη δική μου από την Μπαρτσελόνα, αν και δεν γνωρίζω τις λεπτομέρειες από τις διαπραγματεύσεις. Ίσως να υπήρχαν θέματα με τα διοικητικά στελέχη του συλλόγου, όπως συνέβη με εμένα και γι’ αυτό έφυγα”.

Η “μοναξιά” στην Ίντερ…

Αποχωρώντας από την ομάδα που λατρεύτηκε, ο νεαρός πήγε στο Μιλάνο στα… ντουζένια του. Εκεί βρήκε παίκτες όπως οι Σιμεόνε, Τζορκαέφ, τον έμπειρο Ζαμοράνο, και τον νεαρό Ζανέτι με τις προοπτικές να είναι τέτοιες που έκαναν αμέσως την Ίντερ διεκδικήτρια τίτλων και τον ίδιο διακριθέντα. Φυσικά στην ομάδα υπήρχαν παίκτες που ήταν ακατάλληλοι για ομάδα υψηλών στόχων και απαιτήσεων όπως οι Ζε Ελίας, Κανού, Γουέστ κλπ. Προπονητής της ομάδας ήταν ο Τζίτζι Σιμόνι, μια φιγούρα πατρική που ουδέποτε όμως είχε δουλέψει σε ομάδα με στόχους.

Η έλευση του Ρονάλντο στην Ίντερ προκάλεσε φρενίτιδα. Είχαν σπάσει τα ρεκόρ στα διαρκείας πωλώντας συνολικά 47.615 κάρτες, ξεπερνώντας για πρώτη φορά τη δεκαετία του ’90 τη συμπολίτισσα και «ευρωπαία» Μίλαν.

Από τον Ρονάλντο στην Ίντερ περίμεναν τα πάντα. Αυτό αποτέλεσε και τον ανασταλτικό παράγοντα για το “φαινόμενο” να αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο… Η φυγή του από την Μπάρτσα, μια ομάδα που ταίριαζε απόλυτα στην νοοτροπία και τη φιλοσοφία του και οι μελλοντικοί τραυματισμοί ήταν αυτά που του στοίχισαν…

Ο Ρονάλντο είδε την σκληρή πραγματικότητα στο ντεπούτο του!

Κυριακή 31 Αυγούστου του 1997, η Ίντερ ξεκίνησε το πρωτάθλημα εναντίον της Μπρέσια. Είναι η ίδια ημέρα που από το Παρίσι έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο η σοκαριστική είδηση του θανάτου της πριγκίπισσας Νταϊάνα σε αυτοκινητιστικό. Έτσι το επικείμενο επίσημο ντεμπούτο του Ρονάλντο πέρασε σε δεύτερη μοίρα.

Στον αγώνα οι αδυναμίες της Ίντερ ήταν κάτι περισσότερο από εμφανείς. Η υπεροχή του Ρονάλντο σε σχέση με τους συμπαίκτες του ήταν χαώδης, από ένα σημείο κι έπειτα το αντιλαμβάνεται και ο ίδιος και επιδίδεται σε υπερφίαλους ατομισμούς και αδύνατα ένας εναντίον όλων. Αυτές οι πρακτικές στο ιταλικό ποδόσφαιρο της σφιχτής άμυνας και της τακτικής είναι αδύνατον να πιάσουν. Ο Ρονάλντο καταλαβαίνει ότι εδώ δεν είναι Ισπανία, πολλώ δε Ολλανδία από όπου ξεκίνησε στην Ευρώπη. Ο Ρονάλντο θα κάνει δύο σουτ όλα κι όλα, το ένα θα βρει το δοκάρι, το άλλο θα περάσει άουτ. Έπειτα, εδώ δεν υπήρχαν Φίγκο, Γκουαρδιόλα και Λουίς Ενρίκε να τον βοηθήσουν. O Ρονάλντο για πρώτη φορά αισθάνθηκε εντελώς μόνος.

Ένα τέταρτο πριν τη λήξη, από ασίστ του νεαρού τότε Αντρέα Πίρλο, ο Ντάριο Ούμπνερ ανοίγει το σκορ μέσα στο San Siro. Ο Άλβαρο Ρεκόμπα έγινε λίγα λεπτά πριν το τέλος του αγώνα η χρυσή αλλαγή για τον Σιμόνι. Ήταν και αυτός μια νέα μεταγραφή της ομάδας που έμελλε να κλέψει τη δόξα από το «φαινόμενο» στο ντεμπούτο του. Δύο δικά του γκολ με απίστευτα σουτ και σε τεχνική και σε δύναμη θα αναποδογυρίσουν το ματς και θα τον καταστήσουν απόλυτο πρωταγωνιστή του αγώνα.

Ο Ρονάλντο αποχώρησε με το κεφάλι σκυμμένο, αντιλήφθηκε από το πρώτο κιόλας παιχνίδι ότι στο Μιλάνο δεν χωρούν ούτε «ειδικές άδειες», ούτε χαμένες προπονήσεις, ούτε υπήρχε σύνολο για να υπηρετήσει. Όλη την υπόλοιπη σεζόν χάρισε σπάνιες ποδοσφαιρικές στιγμές στο κοινό, πάντοτε προσωπικές, σχεδόν ποτέ προϊόντα ομαδικής προσπάθειας.

Τα παιχνίδια του ήταν παραστάσεις με κάποιες απίστευτες στιγμές που σε άφηναν με το στόμα ανοικτό, το ταλέντο του ανάβλυζε, δεν το χωρούσε κανένα τεραίν, κι όμως ήταν πολύ μόνος. Το απίστευτο σόλο εναντίον της Πάρμα στο 1-0 του San Siro, όπου χορεύει κόντρα σε Τουράμ Καναβάρο, Σενσίνι, επινοώντας καινούριες ντρίμπλες, το ένας εναντίον όλων εναντίον της Σαμπντόρια με την ασίστ στον Μπενουά Κοέ, το “εξαγνιστικό” 1-0 με τη Γιουβέντους τη βραδιά που παραλαμβάνει τη Χρυσή Μπάλα του 1997 στο San Siro, πάνω απ’ όλα εκείνο το μαγικά ακατανόητο “πράγμα” εναντίον της Σάλκε στα προημιτελικά του UEFA.

Ο Ρονάλντο πανηγύρισε μόλις ένα τρόπαιο όσο παρέμεινε στο μετέπειτα «Τζουσέπε Μεάτσα». Ήταν το Κύπελλο UEFA, στην πρώτη του σεζόν, επικρατώντας με 3-0 στον τελικό της Λάτσιο, με το Ρονάλντο να κάνει εκείνη τη μαγική προσποίηση με τα πόδια να περνούν αλλεπάλληλες φορές πάνω από τη μπάλα.

Ο Ρονάλντο τελείωσε τη σεζόν με 25 γκολ στο πρωτάθλημα, 34 σε σύνολο 47 παιχνιδιών. Κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα, σκόραρε στα ντέρμπι, μοίρασε ασίστ και άλλαξε έστω και λίγο τη νοοτροπία μιας ομάδας που είχε την ρετσινιά του loser. Κι όμως, για τον υπόλοιπο κόσμο αυτά τα επιτεύγματα ήταν «λίγα», το φαινόμενο έπρεπε με τη μία να τα κατακτήσει όλα, έπρεπε να σκοράρει περισσότερο, να κάνει περισσότερα μαγικά, να γίνει κάτι σαν Μαραντόνα τη χρονιά του ανέλπιστου scudetto της Νάπολι.

Οι σοβαροί τραυματισμοί, “θαμπώνουν” το “φαινόμενο”

Ο Ρονάλντο στο Μιλάνο, δέχθηκε και το πρώτο πολύ δυνατό χτύπημα της ποδοσφαιρικής του μοίρας με τη ρήξη χιαστών, το 1998, προτού έρθει ο επόμενος σοβαρός τραυματισμός το 2000, βλέποντας αργά – αργά τα σημάδια που του έδειχναν ότι το άστρο που ξεκίνησε με εκτυφλωτική λάμψη, θα θάμπωνε… ανεπανόρθωτα με την πάροδο των ετών…

Είχε φτάσει στην Ίντερ ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής παγκοσμίως για το 1996 και το 1997 (διάκριση που πήρε ξανά το 2002, όταν και κατέκτησε το Μουντιάλ στα γήπεδα των Κορέας και Ιαπωνίας), αλλά συνολικά, στα πέντε χρόνια της παρουσίας του στους «νερατζούρι», έπαιξε σε 99 ματς, σκόραρε 59 φορές, ταλαιπωρήθηκε τρομερά, δεν ευχαριστήθηκε τη συνεργασία με τον Ρομπέρτο Μπάτζιο και μόνο με πίκρα θα θυμάται τη θητεία του στον σύλλογο του Μιλάνο.

Εκεί, όπου μετακινήθηκε την 20η Ιουνίου του 1997, έχοντας θέσει ως…ταβάνι τον ουρανό. Μόνο που τα σύννεφα θα πύκνωναν και η λάμψη θα έσβηνε σταδιακά.

Ταυτότητα του Ρονάλντο σε γκολ/συμμετοχές

Ο Ρονάλντο ξεκίνησε ως το ανερχόμενο αστέρι της Κρουζέιρο στη Βραζιλία (12 γκολ σε 14 συμμετοχές στο πρωτάθλημα) στην συνέχεια πήρε μεταγραφή με προορισμό την Ευρώπη και την PSV της Ολλανδίας (42 γκολ σε 46 συμμετοχές στο πρωτάθλημα). Μεγαλούργησε στην Μπάρτσα (34 γκολ σε 37 συμμετοχές στο πρωτάθλημα). Πήγε στην Ιταλία και την Ίντερ (49 γκολ 68 συμμετοχές στο πρωτάθλημα).

Έφυγε για την Ισπανία και την Ρεάλ Μαδρίτης, κάνοντας την διαδρομή που είχε ακολουθήσει ο Φίγκο (83 γκολ σε 127 συμμετοχές στο πρωτάθλημα), επέστρεψε στην Ιταλία για λογαριασμό της Μίλαν – χωρίς να μπορέσει να προσφέρει τα αναμενόμενα λόγω τραυματισμών (9 γκολ σε 20 συμμετοχές) και ολοκλήρωσε την καριέρα του στην πατρίδα του και την Κορίνθιανς το 2011με 18 γκολ σε 31 συμμετοχές. Τέλος, για λογαριασμό της “Σελεσάο” αγωνίστηκε 98 φορές σημειώνοντας 62 τέρματα.