Τραγωδία του Χίλσμπορο: Όταν η Λίβερπουλ βυθίστηκε στο πένθος

807
Ήταν 15 Απριλίου του 1989, όταν η Λίβερπουλ αντιμετώπιζε την Νότιγχαμ Φόρεστ στο Χίλσμπορο για τον ημιτελικό αγώνα Κυπέλλου Αγγλίας, ωστόσο κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί τι θα ακολουθούσε. Στη μικρή κερκίδα του γηπέδου «Λέπινγκς Λέιν Σταντ» έδρα της Σέφιλντ Γουέντσντεϊ, θα φιλοξενούταν οι φίλοι των «κόκκινων». Η αναμέτρηση ξεκινούσε στις 15:00, και έξω από τις κερκίδες βρίσκονταν περίπου 2.000 φίλοι της ομάδας που ήθελαν με το ζόρι να μπουν στο γήπεδο.

Η χαρά και ο ενθουσιασμός κατέληξαν σε δράμα

Ο ενθουσιασμός των οπαδών να βρεθούν στο γήπεδο για να παρακολουθήσουν την αγαπημένη τους ομάδα ήταν τεράστιος. Όλα ξεκίνησαν έξι λεπτά μετά την επίσημη έναρξη του αγώνα, όταν ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης, αποφάσισε να επιτρέψει την είσοδο σε 2.000 φιλάθλους της Λίβερπουλ, που είχαν εισιτήριο, αλλά δεν είχαν προλάβει να μπουν στο γήπεδο, λόγω των αυξημένων ελέγχων. Ωστόσο, η μαζική είσοδός τους, προκάλεσε πανικό στην ήδη υπερπλήρη εξέδρα ορθίων, με αποτέλεσμα πολλοί φίλαθλοι να στριμωχτούν στα κάγκελα και να πεθάνουν από ασφυξία.

Η κατάσταση ήταν τραγική, ο κόσμος φώναζε για βοήθεια, και ένας από τους αστυνομικούς, μπήκε στον αγωνιστικό χώρο για να ειδοποιήσει τον διαιτητή για την άμεση διακοπή του αγώνα. Ωστόσο, το μοιραίο είχε ήδη συμβεί, καθώς 94 φίλοι της Λίβερπουλ είχαν βρει τραγικό θάνατο ακαριαία, ανάμεσά τους και αρκετοί ανήλικοι, ενώ δύο ακόμη εξέπνευσαν τις επόμενες ημέρες σε νοσοκομείο, όπου νοσηλεύονταν βαρύτατα τραυματισμένοι. Οι τραυματίες ανήλθαν συνολικά σε 766.


Διαβάστε επίσης: Τραγωδία του Χέιζελ: Ο τελικός της ντροπής του 1985 (vid/pics)


Παραλήψεις της Αστυνομίας και κακές γηπεδικές υποδομές

Οι οπαδοί άρχισαν να σπάνε τις διαφημιστικές πινακίδες για να τις χρησιμοποιήσουν ως φορεία και να μεταφέρουν τους νεκρούς ανθρώπους. Οι φίλοι της Νότιγχαμ έτρεξαν προς το μέρος των οπαδών της Λίβερπουλ για να βοηθήσουν μέσα στον πανικό, όμως οι χούλιγκανς της Λίβερπουλ λίγο έλειψε να μεγαλώσουν την τραγωδία. Μερικοί κινήθηκαν με μαχαίρια απειλητικά προς το μέρος των οπαδών της Φόρεστ, ευτυχώς, όμως αυτοί παρέμειναν ψύχραιμοι προς τιμήν τους.

Απ’ την άλλη, οι αστυνομικοί και οι υπεύθυνοι ασφαλείας βρίσκονταν απ’ την αντίθετη μεριά του γηπέδου και δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι για να βοηθήσουν. Σταδιακά, ο αγωνιστικός χώρος άρχισε να γεμίζει με άψυχα σώματα και τραυματίες, με τον Τύπο της εποχής να κατηγορεί την αστυνομία και το κράτος για τις υποδομές στα αγγλικά γήπεδα.

Ο Κένι Νταλγκλίς, ποδοσφαιριστής της Λίβερπουλ και έπειτα προπονητής, θυμούμενος εκείνη τη μέρα δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει τα όσα συνέβησαν. Κάποτε όταν μάλιστα η Σέφιλντ Γουέντσντεϊ του έκανε πρόταση για να αναλάβει τα ηνία της, ο ίδιος αρνήθηκε λόγω εκείνου του γηπέδου που του ξυπνούσε τις εφιαλτικές μνήμες απ’ την μαύρη επέτειο.

Ο Νταλγκλίς είχε επίσης δηλώσει ότι την προηγούμενη χρονιά πριν τη τραγωδία στο Χίλσμπορο, η Λίβερπουλ έπαιξε στο ίδιο γήπεδο για τα ημιτελικά του FA Cup και πάλι με την Νότιγχαμ Φόρεστ και τότε δεν συνέβηκε το παραμικρό. Οι οπαδοί πήγαιναν οργανωμένα, συνοδευόμενοι από αστυνομικούς στο γήπεδο και ήταν υποχρεωμένοι να δείξουν το εισιτήριο τους 500 γιάρδες μακριά από την είσοδο. Αυτό δεν έγινε στις 15 Απριλίου του 1989. Αν επαναλαμβάνονταν τα ίδια μέτρα ασφαλείας, τότε αυτοί οι 96 οπαδοί ίσως να ήταν ζωντανοί σήμερα.


Διαβάστε επίσης: Stephen Whittle: Το ξεχασμένο 97ο «θύμα» του Χίλσμπορο


Η τραγικότητα της ιστορίας και μια υπόθεση που έκλεισε 27 χρόνια μετά

Η τραγωδία στο Χίλσμπορο ήταν ένα νέο σκληρό χτύπημα για το αγγλικό ποδόσφαιρο. Μάλιστα, μόλις τέσσερις ημέρες πριν το συμβάν, η UEFA είχε αποφασίσει την επάνοδο των βρετανικών ομάδων στις διοργανώσεις των ευρωπαϊκών κυπέλλων, από τις οποίες είχαν αποκλειστεί μετά τις αιματηρές συμπλοκές στο στάδιο Χέιζελ των Βρυξελλών, τον Μάιο του 1985. Ωστόσο, με την τραγωδία του Χίλσμπορο θα περίμεναν για ακόμη δυο χρόνια.

Η βρετανίδα πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ διέταξε έρευνα, την οποία ανέλαβε ο αρχιδικαστής Λόρδος Πίτερ Τέιλορ, ο αναμορφωτής του νόμου κατά της βίας στα γήπεδα της Αγγλίας. Ένα χρόνο αργότερα το πόρισμα επέρριπτε όλη την ευθύνη στην τοπική αστυνομία του Νότιου Γιορκσάιρ. Δύο ανώτατοι αξιωματικοί αποτάχθηκαν από το σώμα και οδηγήθηκαν σε δίκη το 2002, αλλά αθωώθηκαν. Το πρώτο μέτρο που πάρθηκε ήταν η κατάργηση των εξεδρών για ορθίους και η τοποθέτηση καθισμάτων, με αποτέλεσμα να μειωθεί δραστικά η χωρητικότητά τους και να αυξηθεί η ασφάλεια των φιλάθλων.

Μια ανεξάρτητη επιτροπή απεφάνθη το Σεπτέμβριο του 2012, ότι οι 41 από τους 96 νεκρούς θα μπορούσαν να είχαν ζήσει, αν λάμβαναν την κατάλληλη ιατρική φροντίδα. Ήδη πολλοί συγγενείς των θυμάτων έχουν προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατά καιρούς με την υποθέση να παραμένει ανοικτή μέχρι το 2018 που δόθηκε μια οριστική απόφαση, μια δικαίωση έπειτα από 27 χρόνια!

Άδικα και με ευθύνες άλλων κι όχι από δικές τους πράξεις έχασαν τη ζωή τους 96 οπαδοί της Λίβερπουλ. Αυτό αποφάσισε-μετά από διετή εξέταση της υπόθεσης-το δικαστήριο βάζοντας τέλος σε μια ιστορική αδικία και απονέμοντας δικαιοσύνη, καθώς οι ευθύνες επιρρίπτονται πλέον στην Αστυνομία και τους υπεύθυνους ασφαλείας για εκείνο τον τραγικό ημιτελικό Κυπέλλου. Όπως αναφέρεται στην απόφαση, τα λάθη των αρχών «προκάλεσαν ή συνέβαλαν» στα όσα συνέβησαν και απέφεραν το θάνατο τόσων φιλάθλων κι όχι σε… μεθυσμένους χούλιγκαν, όπως είχε ισχυριστεί η κυβέρνηση της-εκλιπούσας πλέον Μάργκαρετ Θάτσερ. Το σώμα του δικαστηρίου κλήθηκε να απαντήσει σε 14 ερωτήσεις για την τραγωδία και από τις απαντήσεις προέκυψε η απαλλαγή από πάσα ευθύνη των ίδιων των θυμάτων. «Ευχαριστούμε» αναφωνούσαν με δάκρυα και χειροκροτήματα οι συγγενείς των 96 αδικοχαμένων μετά την ανακοίνωση της απόφασης.

Η λίστα των 96 θυμάτων:

John Alfred Anderson (62)
Colin Mark Ashcroft (19)
James Gary Aspinall (18)
Kester Roger Marcus Ball (16)
Gerard Bernard Patrick Baron (67)
Simon Bell (17)
Barry Sidney Bennett (26)
David John Benson (22)
David William Birtle (22)
Tony Bland (22)
Paul David Brady (21)
Andrew Mark Brookes (26)
Carl Brown (18)
David Steven Brown (25)
Henry Thomas Burke (47)
Peter Andrew Burkett (24)
Paul William Carlile (19)
Raymond Thomas Chapman (50)
Gary Christopher Church (19)
Joseph Clark (29)
Paul Clark (18)
Gary Collins (22)
Stephen Paul Copoc (20)
Tracey Elizabeth Cox (23)
James Philip Delaney (19)
Christopher Barry Devonside (18)
Christopher Edwards (29)
Vincent Michael Fitzsimmons (34)
Thomas Steven Fox (21)
Jon-Paul Gilhooley (10)
Barry Glover (27)
Ian Thomas Glover (20)
Derrick George Godwin (24)
Roy Harry Hamilton (34)
Philip Hammond (14)
Eric Hankin (33)
Gary Harrison (27)
Stephen Francis Harrison (31)
Peter Andrew Harrison (15)
David Hawley (39)
James Robert Hennessy (29)
Paul Anthony Hewitson (26)
Carl Darren Hewitt (17)
Nicholas Michael Hewitt (16)
Sarah Louise Hicks (19)
Victoria Jane Hicks (15)
Gordon Rodney Horn (20)
Arthur Horrocks (41)
Thomas Howard (39)
Thomas Anthony Howard (14)
Eric George Hughes (42)
Alan Johnston (29)
Christine Anne Jones (27)
Gary Philip Jones (18)
Richard Jones (25)
Nicholas Peter Joynes (27)
Anthony Peter Kelly (29)
Michael David Kelly (38)
Carl David Lewis (18)
David William Mather (19)
Brian Christopher Mathews (38)
Francis Joseph McAllister (27)
John McBrien (18)
Marion Hazel McCabe (21)
Joseph Daniel McCarthy (21)
Peter McDonnell (21)
Alan McGlone (28)
Keith McGrath (17)
Paul Brian Murray (14)
Lee Nicol (14)
Stephen Francis O’Neill (17)
Jonathon Owens (18)
William Roy Pemberton (23)
Carl William Rimmer (21)
David George Rimmer (38)
Graham John Roberts (24)
Steven Joseph Robinson (17)
Henry Charles Rogers (17)
Colin Andrew Hugh William Sefton (23)
Inger Shah (38)
Paula Ann Smith (26)
Adam Edward Spearritt (14)
Philip John Steele (15)
David Leonard Thomas (23)
Patrik John Thompson (35)
Peter Reuben Thompson (30)
Stuart Paul William Thompson (17)
Peter Francis Tootle (21)
Christopher James Traynor (26)
Martin Kevin Traynor (16)
Kevin Tyrrell (15)
Colin Wafer (19)
Ian David Whelan (19)
Martin Kenneth Wild (29)
Kevin Daniel Williams (15)
Graham John Wright (17)