Το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Manchester United και ο… αναθεματισμός των Glazers

242

Άποψη της ιστοσελίδας στο Facebook «Ιστορίες της Manchester United»

Η ομάδα διανύει τα τελευταία χρόνια μια στείρα περίοδο, αδυνατώντας να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες και τις απαιτήσεις του ποδοσφαίρου. Τεχνικός διευθύντης, ποδοσφαιρικό πλάνο, ορθολογική μεταγραφική πολιτική και σωστή στελέχωση των καίριων πόστων, είναι όροι άγνωστοι για την Manchester United. Οι αντίπαλοι της στην Premier League δείχνουν να βαδίζουν σε πιο υγιή μονοπάτια, ενώ αντιθέτως η Manchester United, η μεγαλύτερη ομάδα της Αγγλίας, νοσεί και αδυνατεί να ακολουθήσει τον ανταγωνισμό. Τι φταίει όμως;

Οι παίκτες έρχονται και φεύγουν με ταχύτητα φωτός, ενώ από το 2013 η United που είχε για 25 χρονιά προπονητή τον Sir Matt και 26 τον Sir Alex, έχει αλλάξει 4 προπονητές. Αντιθέτως, η διοίκηση αποτελεί τον πυρήνα του προβλήματος εδώ και 14 χρόνια. Πως ξεκίνησαν όλα;

Το 1991 υπό την προεδρία του Martin Edwards, η ομάδα μπαίνει στο χρηματιστήριο του Λονδίνου και οι προσπάθειες για εξαγορά όλο και περισσότερων μετοχών από φιλόδοξους πλειοδότες, κάνουν την εμφάνιση τους. Σε αυτά τα πλαίσια κάνει την εμφάνιση του στον «χάρτη» της ομάδας ο Malcolm Glazer. Ο Αμερικάνος μεγιστάνας αγοράζει τον Μάρτιο του 2003 τις πρώτες του μετοχές, ύψους 2,9%, έναντι 9 εκατομμυρίων λιρών. Έπειτα από 6 μήνες και δεύτερη αγορά, το μερίδιο του φτάνει στο 3,17%. Η οικογένεια Glazers ήταν ήδη γνωστή στο αμερικανικό κοινό αφού δραστηριοποιείτο στον τομέα των επενδύσεων, έχοντας στην κατοχή της εταιρείες υπηρεσιών φαγητού, υγείας, ασφάλειας, επικοινωνιών, ακινήτων και άλλων πολλών. Είναι επίσης οι ιδιοκτήτες της ομάδας american football, Tampa Bay Buccaneers.

Σε μια αρκετά ειρωνική στιγμή προοικονομίας, ο David Gill (διευθύνων σύμβουλος της ομάδας), είχε δηλώσει το 2004: «Το χρέος είναι ο δρόμος της καταστροφής». Που να ‘ξερε… Το 2005 και ενώ η ομάδα δεν είχε καθόλου οικονομικό χρέος, οι Glazers αγοράζουν τις μετοχές δυο επιφανών ανθρώπων της ομάδας. Οι μετοχές των P. McManus και J. Magnier περνούν στα χέρια της οικογενειακής δυναστείας και έτσι φτάνουν στο πλειοψηφικό 57%. Η ομάδα πλέον τους ανήκει. Λίγους μήνες αργότερα αγοράζουν και τις μετοχές του H. Dobson, φτάνοντας το μερίδιο τους στο 62%. Τον Μάιο του 2005, ανακοινώνεται επίσημα η εξαγορά της Manchester United, ενώ στις 22 Ιουνίου η οικογένεια αποσύρει τις μετοχές της ομάδας από το χρηματιστήριο του Λονδίνου. Οι Glazers αγοράζουν την ομάδα έναντι 800 εκατομμυρίων λιρών και ανοίγεται ο δρόμος της καταστροφής, παράλληλα με ένα πέπλο μυστηρίου γύρω από την εξαγορά.

Η Manchester United αγοράστηκε από μια ομάδα συμφερόντων των Glazers, την Red Football LLC η οποία έχει έδρα το Ντέλαγουεαρ των ΗΠΑ – μια πολιτεία που φημίζεται ως φορολογικός παράδεισος. Η Red Football LLC ωστόσο, δεν είναι ο ιδιοκτήτης της Manchester United, αλλά ο αγοραστής! Αντιθέτως, τον έλεγχο της ομάδας έχουν διάφορες εταιρίες βιτρίνες που δημιούργησαν οι Glazers. Η Manchester United FC λόγου χάρη, είναι μια εταιρεία με έδρα τα Νησιά Κέιμαν, η οποία κατέχει το 10% των μετοχών της ομάδας Manchester United. Η εταιρία-φάντασμα αυτή, αποτελεί ένα μόνο μέρος διάφορων άλλων off-shore εταιριών που κατέχουν μετοχές της ομάδας, και οι οποίες ανήκουν φαινομενικά στην Red Football LLC.

Για να αγοράσει όμως η Red Football LLC την Manchester United για λογαριασμό των Αμερικανών, χρειάστηκε ένα δάνειο ύψους 540 εκατομμυρίων λιρών. Το δάνειο αυτό μεταβιβάζεται στην ομάδα, αφού η R.F. LLC είναι η μητρική των εταιριών που έχουν τις μετοχές της ομάδας, και έτσι η Manchester United που πριν λίγους μήνες είχε μηδαμινό χρέος, αναγκάζεται να αποπληρώσει ένα δάνειο 540 εκατομμυρίων. Ουσιαστικά, να πληρώνει για να την διοικεί μια οικογένεια που δεν νοιάζεται για αυτήν…!

265 εκατομμύρια λίρες βγήκαν από τα ταμεία της ομάδας αρχικά για να καλύψουν το τεράστιο χρέος που δεν δημιούργησε αυτή, αλλά ένα ποσό κοντά στα 300 εκατομμύρια υπολείπετο. Ήταν η πρώτη φορά μετά το 1931 που η Manchester United είχε χρέος. Ένα τεράστιο και πρωτοφανές κύμα αντιδράσεων ξεκινά. Πορείες διαμαρτυρίας, καμπάνιες, συνθήματα και πανό εναντίωσης εντός του Old Trafford συνέθεταν το παζλ που δημιούργησε το οργισμένο πλήθος των Mancunians.

Ωστόσο, η πιο ηχηρή κίνηση ήταν η δημιουργία της FC United of Manchester. H FCUM δημιουργήθηκε ως απάντηση στο ιδιοκτησιακό καθεστώς της Manchester United, από αγανακτισμένους οπαδούς της ομάδας. Η FCUM ξεκίνησε από την 10η κατηγορία το 2005 και έφτασε μέχρι την 6η κατηγορία. Παράλληλα, τo 2009 ο Cristiano Ronaldo αποχωρεί από το Old Trafford με προορισμό την Μαδρίτη. Το κόστος μεταγραφής έφτασε τα 80 εκατομμύρια λίρες. Σε μια… ανύπαρκτη προσπάθεια αντικατάστασης του και ενδυνάμωσης του ρόστερ, η διοίκηση ξοδεύει μόλις 24,6 εκατομμύρια κατά την καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο (Valencia 17εκ, Diouf 4εκ, Obertan 3.6εκ, Owen 0εκ). Δηλαδή ένα ποσό της τάξης των 55,4 εκατομμυρίων λιρών έμεινε ανεκμετάλλευτο. Επιπλέον, το 2009 η Manchester United είχε ανακοινώσει έσοδα 328,50 εκατομμύρια λίρες. Αυτό σήμαινε ότι μόλις το 7,3% των εσόδων, είχαν διατεθεί για την μεταγραφική της ενίσχυση από την διοίκηση.

Την επόμενη χρονιά, η United βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα τεραστίων διαστάσεων πρόβλημα, αφού ανακοινώθηκε ότι το συνολικό χρέος έφτασε το αστρονομικό ποσό των 778 εκατομμυρίων λιρών! Γεγονός που προξενεί πολλά (αναπάντητα) ερωτήματα: Που πήγαν τα λεφτά της μεταγραφής Ronaldo; Έμπαιναν λεφτά στην τρύπα του χρέους για την αποπληρωμή του τόσα χρόνια; Πως και γιατί υπερδιπλασιάστηκε το χρέος μέσα σε 5 χρόνια, αφού λίγους μήνες μετά την εξαγορά, είχε 300 εκατομμύρια χρέος;

Στατιστικά, αυτό σήμαινε ότι παρόλο που η ομάδα ακολουθούσε συντηρητική μεταγραφική πολιτική και τα λεφτά από τα έσοδα της δεν μετουσιώνονταν σε ποιοτική αναβάθμιση όλων της των δομών, το χρέος είχε αυξηθεί κατά 30% από τον αρχικό του αριθμό! Και όλα αυτά, ενώ το προηγούμενο έτος η ομάδα είχε ανακοινώσει έσοδα 328,50 εκατομμυρίων λιρών. Μέσα στο 2010 αποκαλύφθηκε ότι οι Glazers σκόπευαν είτε να πουλήσουν μέρος των μετοχών τους, είτε να συνάψουν νέα δανειακή σύμβαση ύψους 500 εκατομμυρίων, προκειμένου να καταστεί το χρέος διαχειρίσιμο.

Νέος κύκλος διαμαρτυριών ξεκινά, ακόμη πιο έντονος από τον προηγούμενο, με το Old Trafford να ντύνεται από τους οπαδούς στο πράσινο και χρυσό χρώμα – τα πρώτα χρώματα που φορούσε η ομάδα το 1878 όταν ιδρύθηκε ως Newton Heath. Η πιο χαρακτηριστική στιγμή των διαμαρτυριών ήρθε τον Μάρτη του 2010, όταν στον αγώνα Manchester United – Milan κατά τον οποίο ο David Beckham επέστρεψε σπίτι του, ο Άγγλος ποδοσφαιριστής φόρεσε το πράσινο-χρυσό κασκόλ. Τελικά, οι Glazers καταφέρνουν μέσω των “εταίρων” τους και των χορηγών της ομάδας να μαζέψουν 500 εκατομμύρια λίρες μέσα σε 2 εβδομάδες (!!!) και να περιορίσουν κάπως το χρέος. Μέσα σε έντονα πανηγυρικό κλίμα, η αμερικανική δυναστεία ανακοινώνει το 2012 την είσοδο της ομάδας στο χρηματιστήριο της Wall Street, με το επαίσχυντο όνομα “MANU”.

Κοιτάζοντας πίσω στο 2010 βλέπουμε ότι η Manchester United βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα χρέος 778 εκατομμυρίων λιρών, ενώ η διοίκηση με “μαγικές” και μυστήριες κινήσεις, κατάφερε να το περιορίσει στα 228 εκατομμύρια. Παραδόξως (και πάλι), 5 χρόνια μετά, το συνολικό χρέος είχε φθάσει στα 380,5 εκατομμύρια λίρες! Όλα αυτά, ενώ από το 2005 είχαν βγει από τα ταμεία της ομάδας συνολικά 700 εκατομμύρια για την αποπληρωμή των χρεών σε τράπεζες της Σιγκαπούρης και αλλού, και άλλα 500 εκατομμύρια από τους χορηγούς και άλλλους! Ποιος νοιάζεται όμως για το χρέος; Οι Glazers πετυχαίνουν διαρκώς αύξηση της τιμής της μετοχής της ομάδας, αλλά και της συνολικής της αξίας. Αυτό είναι και το μόνο που μετρά για αυτούς.

Τα σημερινά δεδομένα είναι τραγικά. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ομάδας, έχει φέτος δηλωθεί χρέος ύψους 496 εκατομμυρίων λιρών και συνεχώς αυξάνεται. Αυτό σημαίνει ότι παρά τα εκατοντάδες εκατομμύρια που πληρώνει η ομάδα, το αρχικό χρέος μέσα σε 14 χρόνια, έχει μειωθεί μόλις κατά 44 εκατομμύρια! Αν υπολογίσουμε ότι η αποπληρωμή θα κινείται τα επόμενα χρόνια με τους ίδιους ρυθμούς (44 εκατομμύρια κάθε 14 χρόνια), θα χρειαστούν 158 χρόνια (!!!) για να αποπληρωθεί ολόκληρο το χρέος της ομάδας! Μεταξύ 2012 και 2017, πωλήθηκαν μετοχές της Manchester United σε 4 μεγάλες δόσεις και το ποσό που συγκεντρώθηκε φτάνει τα 452 εκατομμύρια λίρες. Που πήγαν αυτά τα λεφτά; Γιατί δεν μπήκαν στην αποπληρωμή του χρέους και ποιος τα καρπώθηκε; Οι απάντησεις φυσικά απουσιάζουν.

Από το 2011 μέχρι και σήμερα, έχουν καταβληθεί στους Ed Woodward και Richard Arnold (εκτελεστικός διευθυντής της ομάδας και διευθυντης της Manchester United PLC), μισθοί 75 εκατομμυρίων. Η ίδια οικογένεια των Glazers, υπολογίζεται ότι έχει βγάλει συνολικά 1 δισεκατομμύριο (!!!) από την ομάδα! Και για να αντιληφθούμε περισσότερο το ξέφρενο οικονομικό πάρτυ που έχουν στήσει στην πλάτη του club, τον προηγούμενο Ιανουάριο η Darcie Glazer (κόρη του Malcolm Glazer), είχε εξασφαλίσει δάνειο από αμερικανική τράπεζα χρησιμοποιώντας ως εγγύηση ένα μέρος των μετοχών της Manchester United που κατέχει η ίδια και η οικογένεια της!

Και μιας και αναφέραμε πιο πάνω τον Ed Woodward, να σημειωθεί ότι ο Ed ήταν αυτός που χειρίστηκε την χορήγηση δανείου από την J. P. Morgan Bank προς την Red Football το 2005, αφού δραστηριοποιείτο στον τραπεζικό τομέα. Ως αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες του, ο Malcolm Glazer του πρόσφερε διοικητική θέση στην ομάδα. Στην όλη συζήτηση για το ιδιοκτησιακό καθεστώς του συλλόγου υπάρχουν διάφοροι που ηθελημένα ή μη, προτάσσουν υπερασπιστικά επιχειρήματα για τους Glazers.

Το πρώτο είναι “τα έργα αναβάθμισης του Old Trafford”. Ψέμα. Το μοναδικό έργο αναβάθμισης του γηπέδου που έγινε από τους Glazers, ήταν η αύξηση της χωρητικότητας του το 2006. Το Θέατρο των Ονείρων είναι ένα αρκετά παλιό γήπεδο (1910) το οποίο έχει δυστυχώς αφεθεί έρμαιο της μοίρας του, αφού σαπίζει και βιώνει συνεχείς ζημιές και φθορές. Μόλις τον φετινό Απρίλιο στο Manchester Derby, η οροφή έμπαζε νερά από την καταιγίδα και σχηματίστηκε ένας υδάτινος πίδακας κάνοντας την ομάδα και το γήπεδο περίγελο της Αγγλίας. Το δεύτερο επιχείρημα είναι οι επιτυχίες τoυ συλλόγου, ειδικά την περίοδο 2007-2011. Οι επιτυχίες της εποχής εκείνης ωστόσο, είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα της εξαιρετικής δουλειάς του Sir Alex.

Ο Sir ήταν, όπως αποδείκτηκε, ειδικός στο να αναδεικνύει νεαρούς παίκτες από τις ακαδημίες και να εντοπίζει και να επενδύει σε νεαρά ταλέντα. Έτσι δεν ήταν άμεση η ανάγκη να ξοδευτούν μεγάλα ποσά. Αυτή η ικανότητα όμως δεν ήταν και δεν είναι ο παντοτινός κανόνας κάθε μεταγραφικής περιόδου, αφού όπως είδαμε το 2009, η ομάδα ακολούθησε συντηρητική μεταγραφική πολιτική και στην μετά-Ferguson εποχή όπου δεν έχουν άλλοι προπονητές αυτή την ικανότητα, η ομάδα κρατιέται πίσω. Η Manchester United επί Sir Alex δαπάνησε συνολικά 158 εκατομμύρια λίρες, δηλαδή 19 εκατομμύρια κάθε χρόνο. Έτσι, έχουν καλομάθει οι Glazers και σήμερα αδυνατούν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες και να στελεχώσουν ποιοτικά την ομάδα. «Το να αποδίδει η ομάδα [στο γήπεδο], δεν έχει ουσιώδη αντίκτυπο στο τι κάνουμε στην εμπορική πτυχή της δουλειάς», είχε δηλώσει ο Ed το 2018. Και αυτό ακριβώς είναι η σκληρή πραγματικότητα.

Σήμερα, έχουμε δυο άκρα στην ποδοσφαιρική διαχείριση της ομάδας. Το ένα άκρο είναι να ξοδεύονται τρελά ποσά σε μεταγραφές και μισθούς χωρίς να αξίζουν οι ποδοσφαιριστές τα λεφτά ή να αγοράζονται παίκτες με βάση την εμπορική τους αξία (μισθός Sanchez, αγορά Pogba κλπ). Το άλλο άκρο είναι να μην ακολουθείται μια δομημένη και σωστή μεταγραφική πολιτική, με αποτέλεσμα να χαλάνε μεταγραφές που ζητά συγκεκριμένα ο προπονητής, μόλις για 5 εκατομμύρια (Perisic και Alderweireld πέρσι).

Οι διοικητικές θέσεις της μεγαλύτερης ομάδας της Αγγλίας, κατέχονται από τραπεζίτες, οικονομολόγους, επιχειρηματίες, δικηγόρους και γενικά ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με το άθλημα, δεν τρέφουν κανένα αίσθημα αγάπης ή σεβασμού για την ομάδα και την ιστορία της, και καταλαβαίνουν μόνο από… λεφτά. «Μιλάμε για ένα εμπορικό σύλλογο, όχι έναν ποδοσφαιρικό. Ο Ferguson είχε επίσης πρόβλημα με αυτό», Luis Van Gaal 2019. Η λύση; Να αναλάβουν την ομάδα άτομα που νοιάζονται για αυτήν και έχουν επίγνωση του μεγέθους και της σημασίας της. Άτομα που σέβονται τις παρακαταθήκες της και θέλουν πραγματικά να δουν ξανά την Manchester United να γιγαντώνεται.

Ο τρόπος; Η αφύπνιση όλου του κόσμου της Manchester United και η μαχητική αντίδραση του, σε παγκόσμια κλίμακα, απέναντι στο καρκίνωμα που ακούει στο όνομα ‘Glazers’. Οι αντιδράσεις του 2005 απέτυχαν, όπως και αυτές του 2010. Το σημερινό trend των hashtags, των unlikes από την επίσημη σελίδα και της αποχής δεν οδηγεί πουθενά. Ο κόσμος της Manchester United πρέπει να σώσει την ομάδα του πριν να είναι αργά. Όσοι προπονητές και ποδοσφαιριστές και αν αλλάξουν, τα προβλήματα θα κρύβονται για πάντα κάτω από το χαλί.

PS: LOVE UNITED – HATE GLAZERS. Our history wasn’t yours to buy it.

Previous articleΟι κορυφαίοι 9 επιθετικοί της Ομόνοιας
Next article04/05: Στον αθλητισμό σαν σήμερα
Η πιο ωραία ντρίμπλα σε δημιουργία και εκτέλεση από τον θρυλικό Ροναλντίνιο. Η τύπισσα είναι χίπισσα… τρελή για τα καλά και χωρίς να πίνει ούτε ένα καφεδάκι! Με μια μπυρίτσα όλη μέρα, παρακολουθεί μανιακά ότι αθλητικό παίζει στην τηλεόραση. Δηλώνει θιασώτης του επιθετικού ποδοσφαίρου και οι ρετρό ιστορίες είναι αυτές που την κάνουν να ζει και να αναπνέει.