Ρόμπι Φάουλερ: Η ημέρα που έγινε ο αγαπημένος «Θεός» των οπαδών της Λίβερπουλ

331
Ο Ρόμπι Φάουλερ είναι εκ των κορυφαίων ποδοσφαιριστών που φόρεσαν και τίμησαν την φανέλα της Λίβερπουλ. Πρόκειται για έναν αριστεροπόδαρο τεχνίτη επιθετικό, ένα παιδί μεγαλωμένο με την ιδέα της Λίβερπουλ και που λατρεύτηκε όσο λίγοι από τους ανθρώπους του μεγάλου λιμανιού της πόλης των Beatles.
Μεγαλωμένος σε μια δύσκολη περίοδο γεμάτη ρατσισμό και βιοπάλη

O Φάουλερ γεννήθηκε στο Τόξτεθ του Λίβερπουλ το 1975, και αρχικά όντας οπαδός αρχικά της Έβερτον, βίωσε ως θεατής μια από τις μεγαλύτερες ταραχές που έζησε αυτή η πόλη, στην τρυφερή ηλικία των 6 ετών. Ήταν 3 Ιουλίου του 1981 όταν η αστυνομία του Λίβερπουλ συνέλαβε τον μαύρο Λιρόι Αλφόνς Κούπερ, χρησιμοποιώντας υπερβολική βία, βάζοντας το μπαρούτι στην – έτοιμη από καιρό να εκραγεί, κοινωνία των μαύρων της περιοχής. Αξίζει να σημειωθεί ότι εκείνη την περίοδο υπήρχε τεράστιο πρόβλημα στην Αγγλία με τους μαύρους και δεν είναι τυχαίο πως o πρώτος μαύρος ποδοσφαιριστής που φόρεσε την φανέλα των «κόκκινων» ήταν ο Χάουαρντ Γκέιλ που το είχε πραγματοποιήσει στην ίδια δύσκολη περίοδο.

Ο μικρός Ρόμπι όπως ήταν φυσικό, μεγαλώνοντας σε μια οικογένεια που ανήκε στην εργατική τάξη έμαθε από πολύ νωρίς να εναντιώνεται σε κάθε μορφής κοινωνική αδικία. Ο Φάουλερ όσο τα χρόνια περνούσαν άρχισε να αφήνει τους «πλούσιους» της τότε Έβερτον και να γίνεται ένα με τους «κόκκινους» της εργατικής τάξης της Λίβερπουλ. Την ομάδα δηλαδή που λάτρεψε και λατρεύτηκε από τους φίλους της σε ολόκληρο τον κόσμο, όχι μόνο για τα απίθανα τέρματα και το πάθος που έβγαζε εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου, αλλά για τον ανθρώπινο χαρακτήρα του και το πόσο πολύ ταυτιζόταν με τα προβλήματα του τόπου του.

Ο Φάουλερ έγινε παίκτης της Λίβερπουλ το 1993, επί Σούνες σε μια περίοδο που στην πόλη κυριαρχούσαν οι συχνές εντάσεις ανάμεσα στο εργατικό κίνημα και τα όργανα της τάξης, καθώς οι κυβερνώντες είχαν αποφασίσει να εξαθλιώσουν οικονομικά την εργατική τάξη. Η μεγάλη απεργία που είχε ξεσπάσει στο λιμάνι της πόλης, δυστυχώς, δεν είχε βοηθήσει στην καλυτέρευση της κατάστασης, μιας και τα οικονομικά μέτρα που ακολούθησαν γίνονταν ολοένα και πιο σκληρά. Ήδη από τα τέλη των 80s, η Μάργκαρετ Θάτσερ και η κυβέρνησή της είχαν ουσιαστικά διαλύσει οικονομικά τους εργάτες στο λιμάνι και είχαν μειώσει το εργατικό δυναμικό πάνω από το 50%. Οι περισσότεροι από αυτούς υποστήριζαν φανατικά τους «κόκκινους» από την εποχή που ο σπουδαίος Μπιλ Σάνκλι βρίσκονταν στον πάγκο της ομάδας, αλλάζοντας ουσιαστικά τον χάρτη του Αγγλικού ποδοσφαίρου, διδάσκοντας όχι μόνο ποδόσφαιρο, αλλά και αξίες που χρειάζεται να έχει ο κάθε άνθρωπος για να ζει μια αξιοπρεπή ζωή. Ο Φάουλερ είχε ήδη γίνει ο βασικός επιθετικός της Λίβερπουλ, ήταν μέλος της εθνικής Αγγλίας και έβγαζε ένα κάρο χρήματα μιας και ήταν το νέο «παιδί-θαύμα» των Άγγλων πριν τον Ντέβιντ Μπέκαμ και τον Μάικλ Όουεν. Ήταν η περίοδος που η αφίσα του με ξανθό μαλλί, κοσμούσε πολλά εφηβικά δωμάτια φίλων της Λίβερπουλ.

Η ημέρα που σόκαρε την «ηθική» της UEFA και έγινε είδωλο στο Λίβερπουλ

Στις 20 Μαρτίου του 1997, η Λίβερπουλ αντιμετώπισε την Νορβηγική Μπραν για τα προημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων επικρατώντας με 3-0. Το πρώτο παιχνίδι στη Νορβηγία είχε λήξει με 1-1, με τον Φάουλερ να σκοράρει ένα από τα πιο όμορφα γκολ της καριέρας του, δίνοντας στη ρεβάνς τυπικό χαρακτήρα μιας και όλοι ήξεραν τη δυναμική του Άνφιλντ.

Στο παιχνίδι στο Άνφιλντ, ο Φάουλερ θα σκοράρει για το 3-0 στο 77′ και θα μπει για πάντα στις καρδιές όλων των πραγματικών φίλων της ομάδας. Ο Φάουλερ θα σηκώσει την φανέλα της Λίβερπουλ και θα πανηγυρίσει δείχνοντας στις κάμερες το κατακόκκινο μπλουζάκι που φορούσε κάτω από αυτή, σοκάροντας την «ηθική» UEFA που δεν αρέσκεται καθόλου στα πολιτικά και αιχμηρά μηνύματα. Στο μπλουζάκι αναγράφονταν επί λέξη «500 λιμενεργάτες του Λίβερπουλ έχουν απολυθεί από το 1995», γραμμένο καθόλου τυχαία πάνω στο διάσημο λογότυπο της φίρμας Calvin Klein. «DoCKer» είναι ο λιμενεργάτης στην αγγλική για όσους δεν το γνωρίζουν. Το λογοπαίγνιο ήταν τρομερό και δυστυχώς μια πικρή αλήθεια για τα τεκτενώμενα της εποχής στην Αγγλία.

Ο Φάουλερ δίδασκε μέσα από το ποδόσφαιρο ιστορία μιλώντας με αριθμούς και αλήθειες τι συνέβαινε στο Νησί. Από το 1995 και τις μαζικές απολύσεις της εταιρείας Torside μέχρι το 1997, είχαν συμβεί άλλωστε πολλά περιστατικά με αρνητικούς αποδέκτες τους εργάτες και τις οικογένειές τους. Το εργατικό κίνημα σήκωσε το ανάστημά του, βρήκε βοήθεια και από εργατικά κινήματα άλλων χωρών, και τελικά κέρδισε την μάχη και αυτά που του αναλογούσαν. Για την ιστορία η UEFA είχε τιμωρήσει τον Φάουλερ με πρόστιμο που είχε αγγίξει τα 2.000 ελβετικά φράγκα.

Ένας γνήσιος οπαδός της Λίβερπουλ

O Φάουλερ πανηγύρισε αρκετούς σημαντικούς τίτλους, έκανε πολλά ατομικά ρεκόρ και σκόραρε μερικά από τα ομορφότερα γκολ στην ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ και των κυπέλλων Αγγλίας. Έφυγε για τη Λιντς, αγωνίστηκε στη Μάντσεστερ Σίτι και επέστρεψε στην ομάδα της καρδιάς του – με πολλά παραπανίσια κιλά και λαβωμένος από τραυματισμούς, για όλους αυτούς που τον λάτρεψαν. Ήταν το λαϊκό κωλόπαιδο της καρδιάς των οπαδών στο Λίβερπουλ. Ποιος ξεχνά τότε που πανηγύρισε σαν να σνιφάρει μπροστά από τους φίλους της Έβερτον, που τον κατηγορούσαν για χρήση ναρκωτικών. Ή όταν έγινε ένα κουβάρι με τους φίλους της Λίβερπουλ στις κερκίδες του Ατατούρκ κλαίγοντας από χαρά για το 5ο Πρωταθλητριών και ενώ ο ίδιος αγωνιζόταν ως παίκτης της Σίτι!

Εκείνη η κίνησή του στο ματς με την Μπραν το 1997, και η εν γένει στάση του απέναντι στους φτωχούς και τους κατατρεγμένους της πόλης του ήταν το επιστέγασμα της επιτυχίας του και ο λόγος που έγινε ο αγαπημένος των οπαδών της Λίβερπουλ. Ο λόγος που το παρατσούκλι «Θεός» που του κόλλησαν στο KOP, ήταν πάνω και από το «βασιλιάς» που θα ακολουθεί πάντα τον κορυφαίο όλων της Λίβερπουλ, Κένι Νταλγκλίς.