Όταν το Ιράν άλλαξε τα τηλεοπτικά πλάνα στο Μουντιάλ 1994 για να προβάλει τη… δυτική παρακμή

213
Το ημερολόγιο έδειχνε 1994. Το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου ήταν και πάλι το γεγονός που ξεχώριζε. Η διοργάνωση που τραβούσε όλα τα βλέμματα πάνω και συγκέντρωνε το ενδιαφέρον όλου του κόσμου. Η Αμερική είχε αναλάβει τη διοργάνωση του θεσμού και οι 24 χώρες που βρέθηκαν στα γήπεδα πρόσφεραν μπόλικο θέαμα.

Τα παρατράγουδα όμως δεν έλειψαν ούτε από εκείνη τη διοργάνωση. Μάλιστα αυτά επεκτάθηκαν και εκτός χώρας. Το Ιράν έκανε κάτι που θύμισε ή Κιμ σε ένα διαφορετικό όμως επίπεδο. Οι θερμοκρασίες όπως ήταν λογικά ήταν αρκετά υψηλές μιας και το πρώτο παιχνίδι ήρθε στις 17 Ιουνίου. Αυτό βέβαια δεν επηρέαζε σε μεγάλο βαθμό τους φιλάθλους οι οποίοι γέμιζαν σταθερά όλα τα γήπεδα, ή έστω το μεγαλύτερο μέρος αυτών. Για τους ποδοσφαιριστές όμως ήταν μια διαφορετική ιστορία μιας και το να παίζεις σε ψηλές θερμοκρασίες δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.

Όμως η πολιτική ηγεσία του Ιράν δεν νοιάστηκε και πολύ για τους ποδοσφαιριστές που φαίνονταν ιδρωμένοι. Ήθελαν να περάσουν ένα μήνυμα στο λαό τους, έστω και αν αυτό δεν ήταν αληθινό. Οι τηλεθεατές του Ιράν έζησαν κάτι πρωτόγνωρο. Παρά τη ζέστη, όλα τα πλάνα με τους φίλαθλους στις κερκίδες έμοιαζαν διαφορετικά. Η κρατική τηλεόραση επεξεργαζόταν τα πλάνα και έδειχνε εικόνες με ανθρώπους οι οποίοι φορούσαν χειμερινά ρούχα. Ουσιαστικά έπαιρναν πλάνα από παλιές διοργανώσεις οι οποίες λάμβαναν χώρα σε χαμηλότερες θερμοκρασίες με στόχο να προβάλουν την παρακμή της δυτικής πολυτελούς ενδυμασίας.

Δυστυχώς, η πολιτική ανέκαθεν είχε εμπλοκή στον αθλητισμό. Απ’ τη στιγμή που ο αθλητισμός προσελκύει μάζες θα ήταν αδύνατο για τους πολιτικούς να μείνουν μακριά. Αυτό είναι μόνο ένα μικρό παράδειγμα, για την εκμετάλλευση του ποδοσφαίρου απ’ την πολιτική. Υπάρχουν άπειρα εκεί εξώ. Απ’ τον Κιμ και το Μουντιάλ του 2002, στον Μπερλουσκόνι και τη Μίλαν, τον Φράνκο και πολλούς πολλούς ακόμη.