Κυπριακό ποδόσφαιρο: Πότε θα ξεσηκωθούν οι φίλαθλοι;

71

Μετά από ένα χρόνο και κάτι παραπάνο περίπου εγκλεισμού λόγω της πανδημίας, σιγά σιγά όλα επιστρέφουν στην ομαλότητα και την κανονικότητά τους. Μια πτυχή της κανονικότητας είναι και η παρουσία του κόσμου στα γήπεδα – όση και αν είχαμε στην περίπτωση την δική μας στην Κύπρο. Σίγουρα, το να βλέπουμε μπάλα χωρίς φίλαθλούς, αφαιρεί γερή δόση από όλη την μαγεία του φαινομένου που ονομάζεται ποδόσφαιρο.

Συνεπώς, φαντάζομαι όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι, ανεξαιρέτως ομάδας που υποστηρίζουν, υπερ-ενθουσιάστηκαν στο άκουσμα ότι ο τελικός Κυπέλου της Κύπρου ανάμεσα σε Ανόρθωση και Ολυμπιακό θα πραγματοποιηθεί με παρουσία φιλάθλων. Βέβαια, αξίζει να σημειωθεί ότι τελικά την ίδια μέρα της φιέστας της Ομόνοιας για το πρωτάθλημα (10/5) ο Υπουργός Υγείας μεταπείστηκε και επέτρεψε και σε μερικές χιλιάδων (κάτι περισσότερο από 3 χιλιάδες) των φίλων της ομάδας να είναι στο γήπεδο και να παρακολουθήσουν δια ζώσης την τελετή απονομής πρωταθλήματος. Επιστρέφοντας πίσω στο θέμα μας, μπορεί ο αριθμός οπαδών στα αρχικά στάδια να είναι περιορισμένος, αλλά μάλλον είναι υπεραρκετός για δώσει ζωή στις άδειες κερκίδες των αγωνιστικών χώρων. Και το σημαντικότερο; Θα υπάρχει αρκετός κόσμος μέσα στο τερέν, ώστε να μπορεί να δώσει αυτή τη ώθηση στους παίκτες, που εδώ και ένα χρόνο παίζουν σε άδεια και βουβά θέατρα.

Όμως στην νήσο τον Αγίων, ωραία είναι μόνο τα λόγια, γιατί στην πράξη ξεπερνάμε κάθε λογική. Που το χάσαμε αυτή τη φορά; Απλό! Στην τιμή του εισιτηρίου, η οποία σε νορμάλ καιρούς θα προκαλούσε μικρό έμφραγμα στους οπαδούς. Τι να πούμε για τα σημερινά δεδομένα, όπου μεγάλη μερίδα των πολιτών, είδε το εισόδημα του να συρρικνώνετε ή και σε άλλες περιπτώσεις να μην υπάρχει και καθόλου ένεκα πανδημίας;

Ε λοιπόν, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις τον δυο φιναλίστ ομάδων, τα εισιτήρια για τον τελικό έχουν κοστολογηθεί με το αστρονομικό πόσο από 90 – 130 ευρώ (για την κανονικές θέσεις πάντα μιλώντας). Φυσικά, αυτό είναι κάτι που στερεί σε ένα μέσο φίλαθλο με οικογένεια να πάει να παρακολουθήσει τον αγώνα! Τώρα κάποιοι σίγουρα θα προστατευτούν με το επιχείρημα ότι τα εισιτήρια είναι λιγότερα από το κανονικό, άρα οι ομάδες πρέπει να ανεβάσουν την τιμή για να καλύψουν την διαφορά. Λειτουργεί ως το λεγόμενο “καπέλο” ή εισφορά στην κάθε ομάδα, λόγω των πολύ δύσκολων καιρών που βιώσαμε όπως εξηγήσαμε.

Ναι, θα συμφωνούσα! Είναι άλλωστε και η βασική αρχή της οικονομίας – υψηλή ζήτηση, χαμηλή προσφορά και η τιμή ανεβαίνει! Όλα αυτά καλά, αν πρώτα-πρώτα το ποδόσφαιρο ήταν καθαρά μια επιχείρηση, όπως μια εταιρία υποδημάτων για παράδειγμα – κάτι το οποίο δεν είναι. Ή μήπως είναι; Και δεύτερο και κατ’ εμένα το σημαντικότερο, αν αυτή η κοστολόγηση ήταν όπως το λένε στα αγγλικά value for money. Είναι τώρα ένας αγώνας κυπριακών ομάδων τόσο θεαματικός για να κοστολογηθεί τόσο ακριβά; Προσφέρει το εισητήριο τις υψηλές ανέσεις που θα έπρεπε να έχει ένας φίλαθλος στην Κύπρο; Τις γηπεδικές εγκαταστάσεις;

Πως μπορούμε να αξιολογήσουμε καλύτερα αυτό που αποκαλούμε value for money; Πολύ απλά! Ας δούμε τι τιμές προσφέρονται σε άλλους τελικούς ανά το παγκόσμιο για να συγκρίνουμε. Και στους δύο τελικούς των δυο διοργανώσεων που παίζονται στην Αγγλία, οι τιμές ξεκινούν για φέτος από το εξοφρενικά χαμηλό ποσό των 25 λιρών με το πιο ακριβό να ακουμπά τις 100 λίρες (Εννοείται τα VIP είναι μια πολύ διαφορετική ιστορία). Αγγλία! Γηπεδάρες, υψηλό θέαμα, ποιότητα! Μόνο με 25 λίρες! Επόμενο και πιο κλασικό παράδειγμα ο τελικός Τσάμπιονς Λιγκ, όπου οι τιμές των μη premium εισιτηρίων κυμαίνονται μεταξύ 70 ευρώ και 180 ευρώ!!! 70 ευρώ για να δεις τις κορυφαίες ομάδες στην Ευρώπη για το 2021! Είναι τώρα να συγκρίνεται Ανόρθωση-Ολυμπιακός με το Μαν. Σίτι-Τσέλσι; Πιστεύω μόνο από αυτά τα δυο παραδείγματα, καταλαβαίνετε που το πάω…

Όχι; Οκ, για να είμαι ξεκάθαρός, δεν θεωρώ ότι οι ξένοι είναι χάλια επιχειρηματίες, ούτε τα αφεντικά τρελάθηκαν και οι τιμές είναι χώμα! Το κάνουν επειδή ξέρουν ότι το ποδόσφαιρό παραμένει ποδόσφαιρο, όσο υπάρχουν φίλαθλοι που το παρακολουθούν, ή καλύτερα που το ζουν! Έχουν δηλαδή ως προτεραιότητα την εμπειρία του οπαδού ενός ποδοσφαιρικού αγώνα! Να σας το πω και στη γλώσσα του μάρκετιγκ. Ξέρουν να σέβονται το προϊόν τους και τον καταναλωτή (όχι όλοι και όχι πάντα). Σε αυτή τη περίπτωση το προϊόν είναι το θέαμα του ποδοσφαίρου και ο καταναλωτής ο οπαδός. Γνωρίζουν πολύ καλά, ότι όσες εταιρίες και να υπάρχουν, όσοι CEO’s με πτυχία και μεταπτυχιακά, ο αληθινός άρχοντας του ποδοσφαίρου είναι το φίλαθλο κοινό. Και η πιο τρανή απόδειξη; Η αποχώρηση σχεδόν όλων των ομάδων από την Ευρωπαϊκή Σούπερ Λίγκα πριν καν ξεκινήσει, εφόσον οι φίλαθλοι δυσαρεστήθηκαν έντονα από τη δημιουργία της! Γιατί όταν χάνεις τον καταναλωτή, τι να το κάνεις το προϊόν;

Απ’ την άλλη, στην Κύπρο αυτό που ξεχνάμε είναι ότι οι φίλαθλοί έχουν την δύναμη να αλλάξουν και να απαιτήσουν πολλά. Και το να απαιτήσεις λογικές τιμές που να κάνουν την πρόσβαση στο γήπεδο εφικτή για όλους δεν είναι καθόλου ουτοπικό, ούτε θα έπρεπε να διαπραγματεύεται. Ειδικά σε καιρούς όπως αυτούς, που ο κόσμος χρειάζεται μια διέξοδο από την δύσκολη καθημερινότητα. Αυτό το σκέφτηκαν οι διοικήσεις των δυο ομάδων;

Κάπως έτσι, φτάνουμε στον τίτλο του άρθρου μας. Είναι η ώρα της Κύπρου. Είμαστε στο σημείο μηδέν. Οι διοικήσεις των ομάδων εκμεταλλεύονται ολοένα και περισσότερο την αδυναμία, πάθος, εμμονή (πες το όπως θέλετε) των φιλάθλων με την ομάδα τους. Και τους ξεζουμίζουν με θράσος! Στην Ισπανία οι οπαδοί διαμαρτυρήθηκαν και έμειναν έξω από τα γήπεδα λόγω των ακατάλληλων ωρών που βάζει η ισπανική ομοσπονδία να διεξάγονται αγώνες. Ή και σε όλες τις χώρες όταν οι διοικήσεις ξεφεύγουν με τις τιμές στα εισητήρια, οι οπαδοί φροντίζουν πάντα να τους θυμίζουν ότι έαν δυσαρεστείς τον οπαδό μόνο εσύ χάνεις! Μήπως οι Κύπριοι φίλαθλοι θα πρέπει να απαιτήσουν το σεβασμό; Ή θα πάει και αυτό γαργάρα και θα μείνουμε στο στάτους κβο, όπου 14 άτομα κάνουν ότι θέλουν με κάτι που ανήκει σε όλους μας;