Φερνάντο Ρίκσεν: Όταν έφυγε ο ήρωας που υπέφερε με ALS

343

Δεκαοκτώ μήνες. Η ζωή του Φερνάντο Ρίκσεν είχε μετρητή από τον Οκτώβριο του 2013. Ο ίδιος κατάφερε να ζήσει άλλα εξί χρόνια. Στις 18/9/2019, “έφυγε” απ’ τη ζωή σε ηλικία μόλις 43 ετών, αφού πάλεψε σκληρά με την αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση (ALS) που τον ταλαιπωρούσε, αλλά υπέκυψε.

Πίσω στο 2013, “Έχω νόσο του κινητικού νευρώνα”, αποκάλυψε στον “αέρα” μιας ολλανδικής εκπομπής, στην προσπάθειά του να εξηγήσει τη δυσκολία στο να εκφέρει ορισμένες λέξεις όταν ρωτήθηκε από τον δημοσιογράφο…

Ο άλλοτε άσος της Ρέιντζερς και της Ζενίτ, Φερνάντο Ρίκσεν, είχε καταλάβει από τα μέσα του Ιουνίου 2019, ότι χάνει την άνιση μάχη όταν είχε δηλώσει:

«Το σώμα δεν δουλεύει πια και το μυαλό σου λειτουργεί χωρίς προβλήματα. Σταδιακά χάνεις την ομιλία σου, μετά τα πόδια σου αρχίζουν να τρέμουν και στο τέλος δεν μπορείς να τα αισθανθείς και πέφτεις, εξου και τα σημάδια που έχω. Το μυαλό σου, ωστόσο, μπορεί και αντιλαμβάνεται τα πάντα.

Το πιο δύσκολο για εμένα είναι ότι έχασα την ανεξαρτησία μου και τώρα ζητώ βοήθεια. Αυτό είναι το πιο δύσκολο για εμένα. Μέχρι και τώρα έχω ελπίδα ότι ίσως να είμαι ο πρώτος που θα νικήσει τη νόσο, όμως ταυτόχρονα είμαι και ρεαλιστής.

Ξέρω ότι ο χρόνος μου τελειώνει. Το μόνο που έχω να κάνω είναι συνεχίσω να μάχομαι, αν και κάποιες φορές μου είναι αδύνατο».

Η πλούσια ποδοσφαιρική του καριέρα σε Ζενίτ και Ρέιντζερς

Ο Ρίκσεν γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου του 1976 στο Λίμπουργκ της Ολλανδίας. Το 1994, σε ηλικία 18 ετών έγινε επαγγελματίας παίζοντας στην Φορτούνα Σίταρντ (94 συμμετοχές – 5 γκολ) και το 1997 πήγε στην Άλκμααρ (92 συμμετοχές – 12 τέρματα) για να μετακομίσει στο 2000 στην Ρέιντζερς της Σκωτίας (182 συμμετοχές – 13 γκολ). Το 2006 αγωνίστηκε δανεικός στην Ζενίτ (14 συμμετοχές – 2 γκολ), έπειτα οι Ρώσοι τον αγόρασαν και απ’ το 2007 μέχρι το 2009 σημείωσε 22 συμμετοχές χωρίς να σκοράρει. Το 2010 επέστρεψε στην ομάδα όπου ξεκίνησε την καριέρα του, την Φορτούνα Σίταρντ (48 συμμετοχές – 1 γκολ). Από το 2000 έως το 2003 έπαιξε 12 φορές με τα χρώματα της εθνικής Ολλανδίας.

Στην καριέρα του κατέκτησε με την Ρέιντζερς 2 φορές το πρωτάθλημα (2002-2003, 2004-2005), 2 το Κύπελλο (2001-2002, 2002-2003) κι άλλες 3 το League Cup Σκωτίας (2001-2002, 2002-2003, 2004-2005). Με την Άλμααρ πανηγύρισε το πρωτάθλημα τη σεζόν 1997-1998 και με τη Ζενίτ πήρε τα πάντα σχεδόν κατακτώντας το ρωσικό πρωτάθλημα (2007-2008), το Κύπελλο (2007-2008), το UEFA (2008-2009) και το Super Cup (2018).

Ήταν ένα κακό παράδειγμα ποδοσφαιριστή, αλλά μαχητής

Ο Ρίκσεν υπήρξε το πιο κακό παράδειγμα ποδοσφαιριστή. Ζούσε εκτός ορίων, το αίμα του ήταν δηλητηριασμένο από το αλκοόλ και τα ναρκωτικά, ήταν απείθαρχος και καυγάδιζε συχνά με συμπαίκτες και προπονητές.

“Ήθελα να ροκάρω όλο το βράδυ και να κάνω πάρτι κάθε μέρα. Ίσως το παράκανα με το ποτό, τα ναρκωτικά και τις κοπέλες”, παραδέχθηκε ο Ρίκσεν, ο οποίος οφείλει τον αποκλεισμό του από την εθνική Ολλανδίας ακριβώς σε αυτήν την έκφανση του χαρακτήρα του.

Ήταν το 2003, όταν μέθυσε τόσο πολύ σε στριπτιτζάδικο του Μινσκ, μετά από τη νίκη 2-0 επί της Λευκορωσίας, που γκρέμισε δύο πόρτες δωματίου στο ξενοδοχείο όπου διέμενε η αποστολή των “οράνιε”. Η πρώτη ήταν του δωματίου που κοιμόταν ο Ρουντ φαν Νίστελροϊ και η δεύτερη του δικού του.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που το αλκοόλ του δημιούργησε προβλήματα. Τα Χριστούγεννα του 2000, τράκαρε πάνω σε έναν φανοστάτη, οδηγώντας μεθυσμένος. Το δικαστήριο τον καταδίκασε τον Φεβρουάριο του 2003 και 8 μήνες αργότερα του επιβλήθηκε ποινή 10.000 ευρώ για ένα πάρτι που έκανε τον προηγούμενο Νοέμβριο με βεγγαλικά, φωτοβολίδες, φωνές και επίθεση σε γείτονα που έκανε παράπονα. Το 2005, ανακοίνωσε την αποχή του από το αλκοόλ, όμως τον Ιούλιο του 2006 εισήχθη σε κλινική που ίδρυσε ο παλαίμαχος στόπερ της Άρσεναλ, Τόνι Άνταμς, για τον εθισμό από το αλκοόλ και τη διαχείριση θυμού.

Ήταν το δεξί μπακ που πέταξε στην πισίνα ξενοδοχείου της Αθήνας τον πρόεδρο των Ρέιντζερς, Τζον Μακλέλαντ, πριν από αγώνα με τον Παναθηναϊκό για το Champions League, που πήγε σε προπόνηση με ελικόπτερο επειδή είχε αργήσει, που μέθυσε και ξύπνησε γυμνός δίπλα σε μία άγνωστη έξω από το γήπεδο της Σέλτικ, δεν ήταν μόνο ένας ατίθασος χαρακτήρας.

Αποτέλεσμα εικόνας για ρικσεν φερναντο

Ακόμη, στους πρώτους μήνες παρουσίας στην Αγία Πετρούπολη, ήρθε στα χέρια με τον αρχηγό της ομάδας, Βλάντισλαβ Ραντίμοβ. Όταν δε το καλοκαίρι του 2008, του ζητήθηκε να φύγει, αρνήθηκε και υποβιβάστηκε στις ρεζέρβες τον Ιανουάριο του 2009. Το συμβόλαιό του λύθηκε το καλοκαίρι του 2009, λόγω των πειθαρχικών παραπτωμάτων και ξαναβρήκε ομάδα τον Δεκέμβριο του 2010. Αυτή ήταν η Φορτούνα, όπου έμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2013, όταν και “κρέμασε” τα παπούτσια του.

Δεν μπορούσε να μιλήσει, επικοινωνούσε με φωνή υπολογιστή

Ο χαρακτήρας του τον απέτρεψε στο να πραγματοποιήσει ακόμη πιο σπουδαία καριέρα και τον απομόνωσε, αφού οι φίλοι που του απέμειναν σε αυτές τις δύσκολες ώρες ήταν ελάχιστοι. Μία εξ’ αυτών, η δεύτερη σύζυγός του, Βερόνικα, που γνώρισε όσο αγωνιζόταν στη Ζενίτ. Μαζί απέκτησαν την αδυναμία του, την Ισαμπέλα, το 2011 και παντρεύτηκαν το 2014, λίγους μήνες μετά από τη γνωστοποίηση των δυσάρεστων μαντάτων. Μαζί αποφάσισαν να περάσουν τον Γολγοθά που γνώριζαν πως είχε μόνο ένα τέλος…


Διαβάστε επίσης: Ποδοσφαιριστής που δεν μπορεί να μιλήσει στέλνει συγκλονιστικό μήνυμα μέσω υπολογιστή! (vid)


Το ALS

Η συγκεκριμένη ασθένεια εντοπίζεται κυρίως σε άτομα ηλικίας 60 και 70 ετών και είναι πάντα θανάσιμη. Ο ένας στους δύο πεθαίνει μέσα σε 2 χρόνια από τη διάγνωση και ο ένας στους τρεις μέσα σε 12 μήνες. Οι γιατροί έδωσαν στον Ρίκσεν 18 μήνες ζωής, ωστόσο εκείνος τους διέψευσε, έστω κι αν η υγεία του άρχισε να καταρρέει σταδιακά. Τον πρώτο καιρό συμμετείχε σε διάφορα φιλικά παιχνίδια παλαιμάχων που διεξάγονταν προς τιμήν του, κυρίως από τη Φορτούνα. Στη συνέχεια, όταν το αναπηρικό καροτσάκι έγινε απαραίτητο, άρχισε να διοργανώνει events για να συγκεντρώσει χρήματα για την περίθαλψή του. “Βοηθήστε με να γίνω ο πρώτος άνθρωπος που νικάει την αισθένεια. Να γίνω το πρώτο ανθρώπινο ον που γονατίζει τον διάβολο”, έλεγε και είχε βάλει ως σκοπό…


Διαβάστε επίσης: ALS: Η ασθένεια των ποδοσφαιριστών